Get Adobe Flash player

Harm's Column

De zomerse schaduwzijde van 2014 is nog te zwak uitgedrukt voor de dag van 17 juli. Het was een mooie warme zomerse dag. Een kort gesloten mailberichtje op de sociale media bereikte mij met de woorden: ik had ook in dat vliegtuig kunnen zitten als er op die vlucht annuleringen waren geweest. Ik ben er nog maar mijn vriendin ligt daar ergens in het veld omringd door duizenden zonnebloemen. Dood! Niet lang daarna berichten op de radio over het mogelijk neergeschoten vliegtuig in Oost Oekraïne. Dan de vreselijke beelden op de televisie van de ramp die MH17 is gaan heten. Even ontging mij de relativerende zin dat er dagelijks in de wereld onnodige slachtoffers vallen. Deze ramp-MH-17 kwam nu heel dichtbij, raakte vele gezinnen in Nederland en daarbuiten.

Onschuldige passagiers uit verschillende landen, waarvan de meeste Nederlanders waren en Australiërs werden de dupe van wat het ook mogen zijn. Het gesloten mailberichtje kreeg ineens een andere impact. Bijna beschamend voelden wij ons als emotionele mutsen net als vele anderen bij het zien van de meer dan indrukwekkende respectvolle televisie beelden op vliegveld airport Eindhoven waar de slachtoffers van de ramp-MH17 aankwamen. Vervolgens de lange rouwstoeten naar Hilversum. Zeeën van bloemen als stille getuigenissen van verbondenheid en medeleven met de vele nabestaanden uit diverse landen. Dan hoorde ik iemand zeggen: het interesseert me niet, ken er toch niemand van. Sprakeloos stond ik met de rug tegen de muur. Vol verbijstering en ongeloof hoe mensen zo hard kunnen zijn? Met de neus op de feiten gedrukt realiseerde ik mij dat geluk en verdriet heel broos is. Gisteren wensen velen elkaar nog een goede vlucht. Of een mooie vakantie. En vandaag de meer dan schokkende beelden. Of een gesloten mailbericht met een noodkreet.

Dan de nationale rouwdag op 23 juli met de vlag halfstok als blijk van medeleven. Rondje Beijum leerde me dat er relatief weinig vlaggen halfstok hingen. Zelfs niet rondom de winkelcentra terwijl dat nu juist de maatschappelijke plaatsen zijn waar velen elkaar ontmoeten.

In de euforie van de tot nu toe behaalde resultaten van het wereldkampioenschap voetbal in Brazilië bereiden velen zich weer voor op een aantal zorgeloze vakantieweken. Achterlatend de stress van schoolexamens van schoolgaande jongeren en studenten op weg naar hun toekomstdroom. Even uit de dagelijkse sfeer van studerend, werkend en vergaderend Nederland.

Intussen hoorde ik in Beijum veel lovende woorden bij een zomerborrel ter afsluiting van het seizoen waarin betaalde en onbetaalde (vrijwilligers) hard hebben gewerkt. Al lezende overheerst de toespraak van de stadsdeelcoördinator die met  waardering en trots sprak over de professionals en vrijwilligers die aan het behaalde succes hebben meegewerkt. Ik gun allen deze gouden klanken die hun als muziek in hun oren moest klinken best wel. Maar al verder lezend kwam ik de relatief kleine succesjes tegen zoals de bijna voltooide afronding van de herinrichting van de Doornbosheerd en de gewijzigde hoofdroute aan de Barmaheerd. De gemeentelijke groenvoorziening op de Doornbosheerd verdient nog enige aandacht en aanpak. Dan volop verbazing over de successen van de Wiershoeck, aanpak plein Oost en Innesdijk. Heb ik dan net als vele anderen iets gemist? Wat doen in dit rijtje successen de plannen  voor het in afgeslankte vorm nieuw te bouwen verpleegtehuis Innersdijk en de Wiershoeck met haar biologische  producten? Om over plein Oost maar even te zwijgen!

En dan in de weken voorafgaande aan de zomervakantie, alsof dat een jaarlijks ritueel gaat worden, het openbaar maken van weer een rapport met de veel belovende titel: “gesprekken over vrede in Beijum”. Met als bijzin: “een weg naar een geweldloze wijk”. Of zou je het beter kunnen typeren als een ontlading van talloze vergaderingen achter gesloten deuren hoe het in de toekomst verder moet met een wijkorganisatie die zich presenteert als boegbeeld of verbindingsfactor voor alle Beijumers. Als iedereen dat positief zou willen erkennen dan kwamen we stap verder. Het genoemde rapport geeft alleen maar  teleurstellingen en verontwaardiging weer. In typerende zin: het gaat weer over de interne organisatie en de bestuurlijke  besluitvorming. En alweer een kleine tot matige turbulentie in de wijk van verwonderlijke verbazing. Anderen halen hun schouders op en reageren nuchter: allemaal herhalingen van wat velen al wisten. Die denken  dat het rapport weinig tot geen aanleiding geeft tot verandering in een lang slepende zaak.

En zoals het meestal gaat, ligt morgen het rapport in de bureaula en overheerst de euforie van voetballend Nederland met hun ho, ha, goaaal! Jaaaa! weer een doelpunt.

De maand mei is voorbij. Pinksteren nadert en daarna stevenen we af op de grote vakantie. Ook wel de zomervakantie genoemd. Ik ben er wel aan toe na een hectisch jaar van mooie en minder mooie momenten en nadenkend hoe het verder moet met de wijk en de politieke redeneringen over meer en betere samenwerking. Over het blijven melden van overlastzaken Of over het melden van zorgen met een reële kans dat het als wraak wordt bestempeld. Om vervolgens hoofdschuddend tot de ontdekking te komen dat alles bijna geen effect heeft gehad. En dat aan klagers alleen buurbemiddeling wordt aangeboden met als argument dat zij daar goede resultaten mee hebben behaald. Ik geloof dat direct, zonder twijfel, maar krijg wel de indruk dat potentiele daders op indirecte wijze meer bescherming krijgen dan klagers. Grenzen van recht en onrecht worden tegenwoordig beteugeld en omringd met sociale teams die menen met een aantal gesprekjes de juridische weg te kunnen afwimpelen. Dat geeft namelijk een slechte uitstraling naar zowel de coöperaties als sommige woonplekken in de wijk. Genieten van een optimaal woongenot mag dan voor iedereen een eigen invulling en waarde hebben, zolang de simpele regelgeving bij een huurcontract gehandhaafd blijft. Of zou dit alles te maken hebben met de vele veranderingen en dat men niet weet welke richting het in huurderland opgaat?

Nederland staat aan de vooravond staat van nog meer veranderingen. Sociale en participatie-akkoorden waarin iedereen zijn of haar steentje zal moeten gaan bijdragen krijgen vanaf 2015 een gezicht. Doel van deze nieuwe ontwikkeling is dat het woord vrijwillig wordt omgebogen naar verplichte participatie als ondersteuning van en voor elkaar. Mocht dat niet gebeuren dan wordt je mogelijk gekort op je uitkering. Ambtelijk gezegd: iets teruggeven aan de samenleving voor je uitkering. Of korting krijgen op je uitkering bij het verlenen van mantelzorg als je om praktische redenen bij je ouders of vrienden gaat inwonen. Het uitgangspunt van de beleidsmakers van achter hun bureau is duidelijk het bouwen en vertrouwen op een potentieel verplichte participerende ondersteuner. In rapporten staat alles mooi en filosofisch beschreven hoe onze samenleving socialer en hulpvaardiger moet worden. Vergelijk het wel eens met wanneer je iemand een kop koffie of thee aanbiedt. Ben je dan sociaal bezig? Of als je iemand ondersteunt bij het opstellen van een brief of doorverwijst naar betere begeleiding? Zomaar een aantal simpele voorbeelden die je onder het kopje mantelzorg kunt plaatsen.

Genoeg stof tot nadenkend over de realiteitszin. De vraagstelling is: wie gelooft wie nog vandaag de dag? Nu schijnt de zon en velen stevenen af op blijkbaar warme Pinksterdagen. En Max de Kater liep voor mij uit richting het terras alsof hij wist dat ik daar heen reed.

 

Jammer dat mooie sportieve creatieve toerverenigingen als de motorclubs in zo’n negatief daglicht zijn komen te staan. Dat was mijn eerste gedachte bij het aanhoren van het nieuws met als stelling van die dag: motorclubs moet verboden worden. De hele dag kan daarop gratis worden gestemd op standpunt nl met ja of nee. Dat naar aanleiding van concurrerende clubs die elkaar het leven zuur maken. Zo gaat het vandaag aan de dag er aan toe dat de goeden onder de vermoedelijke anders/kwaad willenden moeten lijden. Zonde van zulke mooie creatieve vrije toerverenigingen.

Soortgelijke accenten zie je in bredere verbanden ook terug in een steeds harder wordende samenleving. Dicht bij huis en op straat. Dagelijks op je hoede zijn en twee tot drie keer bedenken welke klachten je mag/moet melden. En tegen welke prijs? Want voordat men het weet worden de zo gehete klachtenmelders verdacht van wraak jegens potentiele veroorzakers. Het lijkt wel de omgekeerde wereld wel dat melders van klachten het probleem zijn.

Soms met omslachtige voorzichtige bewoorden geformuleerd om vooral klachten te blijven melden. Waarbij steeds opnieuw de jeugdoverlast als voorbeeld wordt genoemd of benoemd. Ik sluit m’n ogen niet dat er een relatief klein percentage jeugd is dat feitelijk voor overschrijdende overlast zorgen. Overlast die door potentiele volwassenen wordt verhoorzaak krijgt daarentegen veel minder aandacht. Denk aan extreme geluidsoverlast, urinaire aangelegenheden van mens en dier in openbare ruimtes en trappenhuizen. Zij worden dan omringd door talrijke sociale medewerkers. Noem het maar op. Buurtbeheerders zien dat toch ook, zou je denken. Wat doen zij ermee? Ooit waren de buurtbeheerders het aanspreekpunt op straat. Sluit daarentegen de waarnemingen van buurtbeheerders en schoonmaakploegen ook niet uit. Zij melden de klachten ook wel.

Ik krijg wel eens het idee dat je overspoeld wordt door goede instanties die de rechtsgang naar de rechter willen voorkomen. Bijna teveel om op te noemen of te benoemen over wie wat doet. Alles met een mooi woord samengevat “het sociaal team” met het motto “we gaan ervoor”. Daarover nadenkend volgt de vraag “waar gaan ze dan voor”? En voor wie gaan ze dan? Voor de melders of de potentiele veroorzakers van klachten? Veel zie je om je heen gebeuren waarover je je stilzwijgend zorgen maak. Moraal is van het verhaal is hoe krom kan recht zijn?

 

In de verte een fluitende vogel die de stilte van de massa’s mensen begeleidt bij de 4 mei herdenking. In deze stilte staan velen stil bij bekenden en onbekenden die hun leven hebben gegeven voor de vrijheid waarin we nu leven. Ons kunnen uiten, zeggen wat we vinden in een steeds moeilijker wereld van respectloosheid en verharding. De talloze debatten over de pardon regelingen waarin grotere groepen vluchtelingen hopelijk de vrijheid krijgen. Al nadenkend, schrijvend bekruipt mij het onbehagelijke gevoel van het gevecht tegen onrecht waaronder velen vandaag aan de dag nog steeds gebukt gaan.

Het blijft steeds een indrukwekkend gebeuren hoe er vandaag de dag over vrijheid geschreven en gepraat wordt. Uitingen van respectloze en kwetsende meningen of opvattingen jegens uiterlijkheden is geen vrijheid waarvoor velen hun leven hebben gegeven. Nee, dat soort vrijheden moeten wij niet eens willen tolereren in een samenleving met vele opvattingen over anderen. Steeds meer begin ik mij op z’n zachtst gezegd ongemakkelijk te voelen hoe er nog steeds mensen op de vlucht zijn. Op zoek naar die vrijheid als de onze. Hoe gaan wij daarmee om?

 

 

Is het waar of zijn het geruchten dat er in de groenste wijk van Groningen “teveel” bomen staan? Waar is de trots gebleven van Beijum, de groenste wijk? Nu woedt er weer een discussie tussen voor- en tegenstanders over het aantal bomen in Beijum. Even moest ik denken aan een 1 april grap. Snel verdween deze optie uit mijn gedachten, want uit informatie uit verschillende hoeken blijkt inderdaad dat Beijum teveel bomen heeft. Wel rijkelijk laat om daar pas na ongeveer 33 jaar achter te gekomen. Vraag is dan wel; hoe bepaal je zoiets?. Anderzijds zie je ook op diverse plekken in de wijk dat boomwortels onder de fundering groeit. Én als de bomen ziek zijn zouden we een- twee-drie besluiten om te kappen. Of zou de opmerking “te veel bomen” in de wijk misschien te maken kunnen hebben met meer bezuinigingen op groenonderhoud. Je weet het maar nooit. Laat het verdere speculatieve gedoe of zoals sommige zeggen fantasiegedachte maar even achterwege en de gemakkelijke weg kiezen van horen, zien en zwijgen.

Waar je nooit over moet zwijgen is wanneer je in openbare portieken en liften bijna wordt bedwelmd door penetrante geuren van hondendrollen en hondenpis. Soms ook van menselijke urine. Geen smakelijk idee! Ga je ergens in het complex bij iemand op bezoek met onder je schoenen of aan wielen van een kinderwagen of rolstoel dan neem je die bedwelmende penetrante geuren van honden uitwerpselen mee naar binnen. Om maar niet te spreken van sporen die achter blijven.

Het is een hardnekkig probleem van vele hondenbezitters die nauwelijks de moeite nemen de ontlasting van hun eigen hond op te ruimen. Wel de lusten ervan hebben, dan ook de lasten nemen. Valt deze hardnekkige problematiek eigenlijk onder overlast zaken of onder een mentaliteitskwestie van wie doet mij wat? Ik ben baas over mijn honden!

Voor buiten bestaat er al een Algemene Plaatselijke Verordening, die reguliere honden uitlaatplaatsen regelt. Dat hondenbezitters een hondenzakje met mogelijk een schepje om hondendrollen mee op te ruimen bij zich moeten hebben. Velen maken daar al gebruik van. Waarom dan geen goede juridische ondersteunde regel voor openbare ruimtes als portieken, liften en galerijen. De vriendelijke manier blijft nog steeds om de trouwe viervoeters regelmatig en op tijd uit te laten

 

De dag na de gemeenteraadverkiezingen is er een van felicitaties voor de partijen die zijn gegroeid in aantal zetels en wonden likkend voor de partijen die zetels hebben verloren. Weer anderen zijn tevreden met het resultaat dat zij in het zetel- aantal gelijk zijn gebleven. Winst en verlies liggen dan heel dichtbij elkaar. De kiezers hebben gesproken, maar of iedereen daar nu echt beter mee af is hangt er sterk van af hoe de stoelendans wie er met wie in de gemeenteraad samen wil werken. Daar staat of valt alles mee. Wordt het socialer of gaat het beleid van bezuinigingen door op de ingeslagen weg? Ik zie in de verkiezingsuitslag ook een kronkel zitten van winst en verlies. En wel deze: de regeringspartijen PvdA en VVD verloren flink terwijl partijen als D66, GroenLinks en SGP winst boekten of gelijk bleven in zetelaantal. Vreemd, omdat deze partijen juist de sociale- en woonakkoorden mede hebben ondertekend die het financieel en het zo geheten scheef wonen weer uit het slop moeten trekken. Om het simpel te houden, deze mede ondertekenaars hebben na een zeer kleine verschuiving in de akkoorden het kabinet in het zadel weten te houden Ik bedoel maar. Of zoals de PvdA leider achteraf riep “dat wij onze standpunten scherper hadden moeten stellen.

Of zal alles bij het oude blijven en gaat men door op de ingeslagen weg van misschien nog meer bezuinigen? Zeker gaat men door met bezuinigingen vooral indien je leest dat de zorgen nu al groot zijn hoe het gaat worden wanneer de jeugd- en ouderenzorg van Rijk naar Gemeenten worden overgeheveld? Eerst maar de samenstelling van de nieuwe Gemeentelijke coalitie afwachten wie met welke partijen en personen daarin zitting gaan nemen. De stoelendans of handjeklap over de verdeling van de belangrijke posten in de Gemeentebestuur wordt het ook al genoemd. Vast staat: of je nu door de kat of hond wordt gebeten, gebeten wordt je altijd. Kronkelen blijft het altijd in een samenleving van links tot rechts.

Wat een prachtige voorjaarsdag om na de ochtend verplichtingen in de middag erop uit te trekken. De wijk in en zien hoe Beijum uit haar winterslaap ontwaakt. Hoe alles in de natuur opnieuw kleur krijgt. En tijdens de rit genietend de conclusie trekken dat er vele kronkels zijn met tegenstrijdigheden en een groot wantrouwen jegens het benoemen van knelpunten in de samenleving om het mogelijk beter te hebben. Alleen de zwijgende stem heeft per definitie altijd gelijk. Een schreeuw uit de verte verbrak de stilte met “hé grote vriend”. Ik zag een big smile en denk: er is nog hoop.

Nog even een aantal dagen campagnepraatjes en slogans aanhoren op weg naar 19 maart. De dag waarop Nederland met het inkleuren van een hokje stemt op een partij naar keuze. In tal van flyers, slogans en hotlines wordt aandacht gevraagd wat de partijstandpunten zijn. Of waar partijen voor staan. In algemene zin voor velen een aantrekkelijke methode om aandacht te trekken van kiezers in de hoop op groei van hun partij binnen de Gemeente. Deze methode begrijp ik, maar vertel er dan ook even bij om eerst de bijsluiter aan wetten, regeltjes en voorwaarden te lezen. Met bijsluiter wordt bedoeld hoe partijen in het dagelijks leven hun slogans of  idealen verwezenlijken. En of deze voor hun achterban herkenbaar blijft

Links campagne voeren en rechts stemmen is blijkbaar heel gewoon. Velen begrijpen en vertrouwen de politiek niet meer. Hard blijven schreeuwen dat wonen betaalbaar dient te blijven terwijl ze in december 2013 anders hebben gestemd. Verklaar dat maar eens aan de kiezers. En dan maar roepen dat Nederland 100% socialer én energie duurzamer moet. Aan de hand van een flyer waar de tekst te lezen was: “laat Beijum bloeien” hoorde ik een reactie “laat de planten in mijn tuin maar bloeien”.

Stemmen is een grondwettelijk recht en een more plicht te stemmen op een partij die het meest en het dichtst naast hun achterban staan. De ingewikkeldheid van de politieke bedrijfsvoering is voor velen een te technische taalgebruik. Dat maakt het voor de achterban er niet begrijpelijker op. Ja, het gaat om Nederland, om regels en wetten, om wonen, werk en veiligheid. Goede voorzieningen en gezondheidszorg. En vooral niet te vergeten de moderne armoede bestrijding in Nederland ín plaats van een afname zien velen eerder bij de voedselbanken een toename ontstaan.

“De moderne armoede bestrijding” is niet te vergelijken met de feitelijke armoede in de wereld. In vergelijking daarmee is de moderne armoede van Nederland nog rijk te noemen en met de juiste ondersteuning nog relatief te bestrijden is. Moderne armoede bestaat niet alleen door ‘eigen schuld dikke bult’, maar ook door hervormingen van buitenaf.

Overspoeld door flyers en hotlines en wat plaatselijke initiatiefnemers met enkel een flitsend bezoekje aan de wijken voor een kort gesprekje proberen zij de gunst van de kiezers te winnen. Soms met wat tandenknarsend stilzwijgend gemopper over  de wijze  hoe door sommige partijen kleinerend gesproken wordt over “opkomen voor de sociaal zwakkeren in onze samenleving,”. Met de monden wordt er veel gesproken, wetende dat alles in regels en wetten is vastgelegd. Tijdens de flitsende bezoekjes bijna geen woord over het feit dat de zorg in 2015 onder de hoede van de Gemeentes komt te vallen. Terwijl in de media daarover juist veel te doen is.  Een kritische vraag hierover werd met een complimentje en een glimlach weggewuifd. Hé, weer een poging mislukt.’

Hoe dan ook gaan velen stemmen en hopen op beter. Buiten schijnt de zon die een wijde vriendelijke blik laat zien. Ik ga even een ritje door de wijk maken. O nee hé, na een tijdje heb ik weer een lekke band

juridische

Weerfoto's Beijum

16 januari 2018 Zuidwolde
16 jan 2018 15:2216 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Zuidwolde
11 jan 2018 18:0611 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Kardinge
11 jan 2018 14:1111 januari 2018 Kardinge
10 januari 2018 Vogelplas
10 jan 2018 15:4610 januari 2018 Vogelplas

beijumnieuws2