Get Adobe Flash player

Harm's Column

Wat een groot contrast in de afgelopen maanden in Nederland. Enerzijds juichende massa’s om goede prestaties tijdens de Olympische winterspelen. En anderzijds het politieke klimaat in Nederland dat verder van de burger af lijkt te gaan staan. Neem bijvoorbeeld de accijnsverhoging met grote gevolgen in de grensstreken. Pomphouders en andere bedrijven in de grensstreek klagen steen en been over dalende inkomsten. Woont men in de grensstreek met  Duitsland waar de benzineprijs goedkoper is dan is het rekensommetje snel gemaakt. Dan ook maar direct je week of maand boodschappen doen in Leer of Bunde. Scheelt teveel in je huishoudbudget. Tja prijst Nederland zichzelf niet uit de markt? Langzamerhand hoor je wel steeds meer geluiden om de accijnzen te gaan verlagen. Wat gaat er dan weer wel omhoog? Zo werkt het simpel gezegd wel. Eerst nog maar het eerste kwartaal van 2014 grondig bestuderen alvorens de accijnzen te verlagen. In mei 2014 wordt bekend of de accijnzen worden verlaagd. Nu kost het de schatkist alleen maar geld.

Van de landelijke naar de lokale Gemeentelijke politiek en de verkiezingen op 19 maart is maar een kleine stap. Althans dat hoor je door velen beweren met het argument dat de Gemeenteraadsleden dichter bij de bevolking staan. Helaas spreek ik dat enigszins tegen als je het afzet tegen het beeld van een steeds lagere opkomst bij de Gemeenteraadsverkiezingen. Gaat het nog wel over de plaatselijke Gemeentelijke politiek? Over de stad, dorp of wijk?  Want de Haagse kopstukken geven het startsein aan die Gemeenteraadsverkiezingen. Al zoekende waarop ik dan wel eventueel zal stemmen is een lastiger omdat het alleen maar hotlines zijn die bij velen blijven hangen. Hotlines van, goede veilige woonomgeving, goed onderhouden openbare speel en groenvoorziening. Hotlines die het altijd doen tijdens verkiezingscampagne. Terwijl je tegelijkertijd op al deze hotlines een behoorlijke bezuinigingsronde wacht.

Het politieke ondoorgrondelijke venijn zit vaak in de staart. Zo denk je het te kunnen doorgronden, zo krijg je weer nieuwe wetten en regels die de samenleving opnieuw onrustig maakt. Schreeuwen dat iedereen mee moet doen aan de toekomstige participatie, maar je wordt je aan alle kanten aan regels gebonden die een actieve deelname belemmeren. Participeert de politiek eigenlijk wel door feeling te houden met bevolking in de straat?

De eerste twee maanden van het nieuwe jaar lijken de meesten in een mineur stemming van een winterdip te zitten. Ook wel “Blue Monday” genoemd. Tegen de achtergrond van een drukke december maand van gezelligheid en bruisend van activiteiten vallen velen in een diep gat. Langere eenzame donkere dagen met weinig zonlicht en vol depressiviteitsgevoel. Nergens zin in hebben. Je futloos voelen. Gebrek hebben aan zonlicht of vitamine D kan leiden tot depressiviteit, denkend dat de eerste twee maanden van het jaar eeuwen duurt.

 

En alsof dat nog niet genoeg is stonden in de afgelopen twee maanden duizenden gerechtigden van kinderbudget- en toeslagen in de kou omdat er door de belastingdienst geen toegekende gelden aan hen werden overgeboekt. Een ernstig scenario wat velen kan overkomen in een steeds ingewikkelder samenleving die verhardt. De slogan: “mooier kunnen wij het niet maken wel makkelijker “, blijkt zoals nu schijnt op een aantal punten te falen. Onder andere op het verdere automatiseringsproces dat al vanaf 2010 gaande is om een minder fraudegevoelig belastingsysteem te ontwikkelen. Gedupeerden steeds van het kastje naar de muur laten gaan met de opmerking uw gegevens als bank en girorekening ontbreken. Of: over 10 dagen staat het op uw rekening.

Gerechtigden van kinderbudget en andere toeslagen met een en dezelfde bank of girorekening op zijn of haar eigen naam hebben tot op heden nog geen problemen met de belastingdienst ondervonden. Aan de gedupeerde het advies zorg te dragen dat alle actuele gegevens als bank of girorekening op eigen naam staat en bij de belastingdienst bekend is.

Inmiddels heeft de staatssecretaris van financiën die hier verantwoordelijk voor was ontslag genomen. Blijf de vraag open wanneer de problemen voor alle duizenden gedupeerden opgelost zijn. Voor hen is het jaar 2014 slecht gestart. En nogmaals wie of welke onafhankelijke instantie komt er voor hen op?

Januari is meestal een maand van analyses beoordelingen en uitingen van wie landelijk de beste was in 2013. Onze regering werd gekwalificeerd met een lager rapportcijfer. Een dergelijk cijfer op je eindrapport wordt meestal als slecht beoordeeld. Maar ja, het duurt nog twee jaar voordat wij de landelijke verkiezingen weer mogen beïnvloeden met ons stemgedrag. Eerst maar stemmen voor de Gemeenteraadsverkiezingen op 19 maart aanstaande. Dat lijkt nog ver weg te liggen, echter voordat je het weet sta je in het stemhokje te piekeren welk hokje je dient aan te kruisen en op welke voorkeurstem. Wat zal het, hoor ik velen al denken. Of je nu door de kat of de hond wordt gebeten. Na een mooi politiek praatje of het krijgen van een roos met de woorden “goed gaan stemmen hoor”, gaan uiteindelijk alle politieke partijen hun eigen strategische weg.

 

 

De hobbel, een denkbeeldige drempel, naar het nieuwe jaar 2014 is weer genomen. In de wijk Beijum werd de drempel relatief rustig en ontspannen genomen. Vreugdevuren hier en daar en Beijum-top-100 door ons zelf samengesteld en gepresenteerd door jongere d.j.’s. Samen met jongeren eenmaal per jaar een volksfeest in de wijk Beijum brengt generaties dichter bij elkaar. De meerderheid van de jongeren wil eigenlijk wel wat meer activiteiten in de wijk zelf. Andere noemen dat een illusie, een onmogelijke zaak? De denkbeeldige drempel van een steeds groter wordende generatiekloof zou ik het eerder willen noemen. Een stap in de goede richting dat ook jongeren met een positieve inborst voor de wijk op bezoek gaan bij wethouder Visscher van Groningen. Zie je het al voor je dat ik hiervoor best een vreugde sprongetje wil maken over de bevestiging dat er tussen generaties best meer mogelijk is dan dat er steeds wordt beweerd. Zolang iedereen maar normaal begrijpelijk Nederlands praat.

Landelijk werden er 90.000 klachten verzameld variërend van hard vuurwerk knallend, kruiddampen, branden en rommel tot het hinderlijk lastig vallen van hulpverleners in hun verantwoordelijke werkzaamheden. Deze buitensporige gedragingen mogen nooit getolereerd worden. Sommige denken daar blijkbaar toch net iets anders over dan velen die de hulpverleners respecteren in het werk dat ze doen. Werk dat zijn weerga niet kent. Mensen zien liggen met letsels van weggeblazen vingers en handen of oogletsels door onzorgvuldigheid met vuurwerk. Grootspraak: het krijgen van een kick bij een harde knal. Dan de hoeveelheid berichten in de media over de al dan geen blijvende lichamelijke letsels door illegaal vuurwerk. Wat een contrast tegenover de sfeer van nieuwjaarswensen en recepties. Achter de schermen het stille gevecht van leren omgaan met verloren vingers, handen en of blindheid. Dat is geen gemakkelijke leerproces. De denkbeeldige drempel overgaan. 90000 verzamelde klachten worden in een rapport aangeboden aan de Tweede Kamer. Komt een sinds jaar en dag spontaan gevierd volksfeest verder onder druk te staan?

Inmiddels echoot het van de woorden die de Koning én minister president Rutte hebben uitgesproken: ‘van zorgzame samenleving naar een participatie samenleving”. Van vrijwilligers naar (verplichte?) participatiewet waarin zelfredzaamheid, het zelf doen, centraal komt te staan. Dat in een steeds ingewikkelde wordende samenleving.

En wat zal Beijum in het jaar 2014 aan spraakmakend nieuws brengen?  Zal het nieuwe Innersdijk op Oost er komen terwijl je aan de andere kant leest dat er veel verpleegtehuizen hun deuren definitief moeten sluiten?  Wie zal het verlossende antwoord geven? O ja, mijn wens voor 2014 is er een van: “Blijf jezelf en verschuil je niet achter de ander”.

21 December, de kortste dag van het jaar ligt weer achter ons. Geen zonneschijn en de schemerlampen de hele dag aan alsof het avond of bijna nacht was. Tijd om naar bed te gaan. Nee, dat was het niet. Het was meer een gevoel van teleurstelling, boosheid over alle tegenargumenten en onderzoeken over dat woonakkoord, dat op 17 december in de Eerste Kamer door een PvdA senator in zijn tweede termijn alsnog aan een meerderheid werd geholpen. Woorden als: gevoel, teleurstelling en boosheid mogen blijkbaar niet meer geuit worden in deze harder wordende samenleving waarin klinkende munt, koude cijfers en het politieke gemorrel de boventoon voeren. Effecten hiervan zullen groot zijn.

Ik zal de raad van velen maar opvolgen en denken dat vooruit kijken een betere optie is dan achterom. Alles in het besef dat besluiten uit het verleden bepalend zijn

voor de toekomst.

Dan iets nieuws geïntroduceerd van: “zorgsamenleving naar een participatie samenleving”. Wat moeten wij ons daarbij voorstellen? Zou dat het ei van Columbus zijn voor vele onbeantwoorde maatschappelijke vraagstukken? Ingewikkeld is het wel als je dat afzet in een samenleving waarin steeds meer banen verdwijnen en kansen op nieuw werk zeer minimaal is. Zich suf solliciteren in de hoop ooit een baan weer te krijgen.  De Participatiesamenleving is nu al volop in discussie terwijl die pas op 1 januari 2015 inwerking treed

Ik zie dagelijks om mij heen hoeveel mensen vrijwilligerswerk doen in een bewegende samenleving en een steeds belangrijker wordende plaats krijgt in deze samenleving. Er komt een benauwd gevoel naar boven dat er tegelijkertijd vanuit de participatie-gedachte meer verplichtingen worden opgelegd. Tot op heden hebben vrijwilligers baanbrekend werk verricht.

En intussen buiken de Beijumers zich weer uit van alle kerstversnaperingen en gezelligheid.

Langzaam verstrijkt de tijd en komt het nieuwe jaar 2014 dichterbij. Vergezeld van de Beijum-top-100 aller tijden door de jaren heen, brengen we de laatste uurtjes door.

“Vaarwel 2013, je was voor velen een zwaar jaar. We hebben veel levenslessen geleerd over horen, zien en zwijgen. Maar ook van blijdschap bij een beetje aandacht en vertrouwen geven aan iedereen die het nodig heeft. Ik kijk uit naar 2014. Dat dat maar een beter jaar mag worden”.

Nog even en velen zitten aan een mooie versierde gedekte kersttafel gezellig met je familie en vrienden. Daarentegen velen ook weer niet. Of vluchten naar elders om maar niets mee te hoeven maken van al dat gefeest. Zo heeft iedereen een reden een invulling te geven aan december feestmaand. En wie de sociale media een beetje volgt komt hartverscheurende verhalen tegen van: ik kan geen mooie kerstmis vieren. Of, ik ben eenzaam en heb niemand meer. Ook dat is decembermaand. De tijd staat nooit stil. Draait maar door met feestelijkheden en verdriet of eenzaamheid. Alsof decembermaand “anders” is dan al die andere elf maanden waarin velen iets meer aandacht zouden moeten krijgen.

Dan op een dag zeggen velen “dag, jaar 2013” waarin Nederland nog steeds in crisissfeer en hervormingen zit, Een licht optimistische geluid dat de economie aantrekt dient het vertrouwen in de ingeslagen weg van veranderingen te vergroten. En intussen wordt er achter de schermen van het Nederlandse politieke klimaat gemorreld aan het vinden van meer banen. Om over het nieuwe woonakkoord nog maar even te zwijgen. Daarover wordt al genoeg geschreven. Alleen al in Groningen wachten meer dan 35 duizend mensen op een woning. Intussen wordt er al op verschillende manieren uitleg gegeven over de mogelijke consequenties voor zowel de  huurders als verhuurders van dat woonakkoord. Binnenkort debatteert pas de Eerste Kamer over dat nieuwe woonakkoord. Het streven van het woonakkoord is onder meer om de huurmarkt in Nederland los te trekken en anders in te richten.

De eerder geuite zorgelijke effecten en bezwaren worden met geruststellend woorden “er komt wel een oplossing” gesust. Bedankt 2013 voor het niet luisteren naar al alle bezwaren.

Recente cijfers echter geven aan dat er een toename is te zien bij de voedselbanken. Zien wij hierin misschien een nieuwe definitie ontstaan van moderne armoede in Nederland als huur en elektriciteit enkele maanden niet meer kunnen worden betaald? Maatschappelijk gezien ligt het probleem veel breder dan deze definitie waarin huur en elektriciteit als twee mogelijke “boosdoeners” wordt genoemd.

Met verbazing hoorde ik in de media de opmerking “dan gaan ze maar naar de voedselbank”. Krijgt “de stille armoede” hiermee nu eindelijk een gezicht?

Nee, Nederland is per definitie geen arm land. Of welke waarde je daaraan ook geeft. Voedselbanken ondersteunen een (groeiende) groep in onze samenleving. Enerzijds goed dat voedselbanken er zijn als een nieuwe opstart naar beter. Anderzijds zal men kritisch dienen te blijven kijken binnen welke termijn iemand een beroep op de voedselbanken kan blijven doen.

Dag 2013, bedankt voor al je vragen, meningen, zienswijze of visies die voorbij kwamen. En waarover in het nieuwe jaar verder wordt gediscussieerd. Bedankt 2013 voor alle onzekerheden over onbeantwoorde vragen van hervormingen in Nederland. Dag jaar 2013 met al je goed bedoelde geruststellende woorden van: er komt wel een oplossing.

En voor morgen, kerstdagen, probeer ervan te maken wat mogelijk is. Het hoeft nooit overdadig te zijn.

Net het ochtendritueel achter de rug van opstaan, wakker proberen te worden met  koffie, toen ik vanuit mijn slaapkamerraam naar buiten keek. Een heldere blauwe hemel en zonneschijn lachen ons toe om van deze dag weer iets goeds te maken.

Terwijl mijn klapdoos, laptop met de vele aantekeningen en stellingen langzaam opstartte bespeurde ik dat de omgeving weer tot relatieve rust is teruggekeerd.

Dat was anderhalf jaar geleden wel anders met het groot onderhoud, de renovatie van douches en toiletten en het plaatsen van dubbele beglazing. Nieuwe geïsoleerde dakbedekking en zelfs zonnecollectoren om woningen energiezuiniger te maken. Geen zwaar werkverkeer meer en geen steigers die het laatste pakweg ander half jaar het straatbeeld rond het winkelcentrum in Beijum West hebben beheerst.

Het grote onderhoud en de renovatie aan de huurhuizen liggen weer achter ons. Dat alles zonder extra huurverhoging wat je elders wel eens tegen komt. Naast de vervelende momenten die deze werkzaamheden met zich mee brachten, waren er ook mooie om van te genieten. Hoe werklieden omgaan met grote werkvoertuigen als hijskranen. Prachtig om te zien, net speelgoedauto’s. Indrukwekkend ook om te zien hoe zeer jeugdigen erop reageren. Meestal met ongeduldige mopperende ouders van “kom ik heb meer te doen”. Of “je komt te laat op school”. Een grijns kwam in me op van herkenning toen onze zoon nog klein was. Een mopper- of een gehaast volkje zijn Nederlanders eigenlijk wel een beetje. Enerzijds mopperen we dat alles verouderd is en vervangen dient te worden. Terwijl anderzijds door werkzaamheden alles anders verloopt.

Dan de verbazing alom van wat eerst als een uitbouw van de Duitse supermarkt werd aangekondigd bleek een complete metamorfose te zijn geworden.

Nu alle opwaarderingen achter de zijn, is de rust in deze omgeving terug gekeerd. Of toch ook weer niet? Hier en daar hoor je al het vuurwerk afgaan. Ik moet er niet aan denken om het oude vuurwerk van een jaar geleden op een plekje in huis te bewaren. En velen zitten nu al midden in de spanningen van de komende feestdagen. Sinterklaas en Kerstviering.

Vandaag de dag moet het niet mooier gaan worden dat krulstaartje Max met zijn voorpoten op de zijleuning van de rolstoel gaat staan en miauwt, “eruit, ik wil er warm in liggen”. Mijn vrouw, die net een slok rode wijn had genomen, schoot in de lach. “O ik weet al wat Max wil”. Ik kon haar niet uitgesproken woorden alleen maar bevestigen omdat we hetzelfde dachten. Boos miauwend liep hij de kamer uit richting de hal waar een reserve handrolstoel staat. Weliswaar koud aanvoelend, maar nood breekt wet. Hij sprong erin met zijn oren gespitst en boos mijn richting op kijkend zo van “ga er nu uit want ik wil daar in liggen”. Vrouw kent blijkbaar de kattentaal beter dan ik. Niets beter dan een kattenleven, denk ik dan maar. Het zijn de mooiste momenten die men met zijn of haar kleine en grote huisdieren kan hebben. 

Nog even nazomerend en de wijk doorgaand voordat de herfst en de wintermaanden daadwerkelijk de aanval kiezen, beluister je steeds meer hoeveel mensen stilzwijgend worstelen om de maand goed rond te komen. “Dan zullen ze vast wat verkeerd doen”, hoor ik velen redeneren. Ongetwijfeld is er een percentage dat het anders doet dan anderen. Maar oordeel nooit te snel over anderen. Feit is wel dat veel huurders zich stilzwijgend zorgen maken over een hervorming die de minister van Wonen voornemens is te gaan invoeren. De gevolgen zullen groot zijn.

Terwijl Nederland verder bezuinigt en maar akkoorden blijft sluiten. Of schreeuwen dat er meer banen gecreëerd moeten worden. In plaats daarvan zie je meer banen verdwijnen dan komen en bij een mogelijke doorstart worden goedkopere arbeidskrachten aangenomen. Nee, de tijd dat men een vaste baan had ligt ver achter ons.

Tegenwoordig hebben de starters op de woningmarkt bijna twee banen nodig om zich ergens te kunnen huisvesten. Dan hebben we het nog niet eens over de sociale huursector gehad die in de veranderde voorstellen zwaar onder druk komt te staan en waarvan de reacties telkens rustgevend zijn van: er komt wel een oplossing. Of: dat zien we dan wel. 

Na de laatste berichtgeving in de huursector beluister je achter vele voordeuren dat er steeds meer knelpunten gaan ontstaan waarvoor nauwelijks aandacht lijkt te zijn. Reeds twee jaar geleden werd het onderwerp al regelmatig aan de orde gesteld. Ik denk wel eens wat nu precies de definitie is van sociale huur in het algemeen is als je constateert dat je meer dan een kwart van je inkomen aan huur kwijt bent. Mits er geen wijzingen c.q. een heldere sociaal huurbeleid komt wordt al voorspeld dat deze sector over een aantal jaren zal zijn verdwenen?

 

“Leden der Staten Generaal” zijn de jaarlijkse bekende woorden die op elke derde dinsdag van september worden uitgesproken. Gevolgd door het voorlezen van de troonrede als opening van een nieuw parlementair jaar waarin vele bezuinigingen en hervormingen op stapel staan.

 

Inmiddels heeft Beijum haar jaar geopend met een kleurrijke Bruisend Beijum dag. Zichzelf presenterend als een gezellige wijk waar veel te doen is aan creatieve activiteiten als muziek, zang en dans. Ik realiseer me ook wel dat deze happening van vriendelijkheid en feesten voor velen een verzetje betekenen. Een dagje uit zijn. Achterliggende gedachten is om meer sociale netwerken en creatieve activiteiten te stimuleren. De mooie kant van de wijk laten zien. Mag hoor, maar laat tegelijkertijd dan ook meer democratische activiteiten zien hoe groot de ware invloed is van meer bewoners in de straat op de toekomst van Beijum. Wat hierover feitelijk bij de wijkbewoners terecht komt krijgt steeds meer het karakter van gedachten en wensen uitwisselingen.

 

Ja, Beijum heeft een wijkbewonersvereniging; dat is een klinkklaar gegeven. Puur legitiem en statutair vastgelegd. Maar voor wie eigenlijk? Met stijgende verbazing las ik een interview met de directeur van de Expeditie, voorheen De Dijk school aan de Froukemaheerd. Want welke bewonersvereniging laat toe dat op slinkse wijze de extra noodlokalen zijn geplaatst zonder ruggespraak te hebben gehouden met omwonenden rondom de Expeditie school.

 

Intussen, bijna geruisloos wordt er gesignaleerd dat de zelfstandige kritische en erkend actieve groepen lichtelijk in een andere richting worden geduwd. Werd er in het verleden nog direct met actieve groepen onderhandeld, nu zie je een beeld ontstaan  van verwijzingen naar mogelijke bemiddelingsinstanties. Vervalt hiermee de actieve jarenlange ervaringen van kritische vrijwilligers die baanbrekend werk hebben gedaan? En dat nog steeds doen.

 

Hoe dan ook, iedereen zit weer aan het bureau verscholen achter dikke rapporten  waarvan de inhoud beleidstukken zijn hoe het verder moet met de wijk. Vul maar in: grotere betrokkenheid van bewoners in de straat. Meer samenwerking, betere onderlinge communicaties. Al lezend in de troonrede komt in dat zelfde rijtje een nieuw  hotline woord te staan “participerende samenleving”. Bestaat binnen afzienbare tijd “de participerende bewoner” dan niet meer?

juridische

Weerfoto's Beijum

19 juli 2018 Beijum
19 juli 2018 16:4919 juli 2018 Beijum
26 mei 2018 Beijum
26 mei 2018 20:0326 mei 2018 Beijum
16 mei 2018 Beijum
16 mei 2018 14:0716 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 17:3515 mei 2018 Beijum

beijumnieuws2