Get Adobe Flash player

Harm's Column

De fusie van twee scholen in Beijum is een feit geworden. De Doefmat aan de Isebrandtsheerd en de Dijk aan de Froukemaheerd gaan samen verder onder een nieuwe naam: “Expeditie”. De noodlokalen staan er net of er wordt alweer gesproken over een mogelijke permanente uitbreiding van het hoofdgebouw dat eens De Dijk heette.

 

In no time werden daar noodlokalen geplaatst. Zonder al te veel ophef van omwonenden. Dat was twee a drie jaar geleden heel anders tijdens nieuwbouw van elf huurwoningen. Hoe dan ook, de noodlokalen staat er nu en volgens planning zou er in 2015 een permanente uitbreiding van het hoofdgebouw te verwachten zijn.

Onbegrijpelijk overigens hoe er in het algemeen inefficiënt wordt omgegaan met leegstaande panden in de wijk. Bijna niemand hoor je daarover. Alleen maar schouder ophalend en wat gemopper. Kort geleden is de videotheek met daarin een klein postkantoor vertrokken.

 

De zo geheten topattractie van waterfonteinen in de zomerse brandende zon voor de jeugd op Beijum Oost bracht enig plezier. Al moest de jeugd tot na de bouwvak wachten eer de fonteinen in werking werd gesteld. Een beetje mosterd na de maaltijd, wachtend op elektriciteit terwijl de fonteinen al ruim voor de zomervakantie voor gebruik klaar waren. Deze topattractie voor de jeugd leidt een beetje af van een ongunstig klimaat om op Oost een rendabele bedrijfsvoering in stand te houden.

 

En nog steeds kijken velen tegen een met kunst beschilderde houten planken aan waarachter een braakliggende terrein wacht op bebouwing van een nieuw verpleegtehuis en andere diensten als een gezondheidscentrum. Tenminste dat waren de plannen van toen. Of deze heden anno 2013 nog hetzelfde zijn blijft koffiedik kijken. Misschien langer dan twee a drie jaar geleden ligt dat  terrein al braak. Gehuld in stilte en niemand praat er meer over. Hoe vergaat het eigenlijk met de toenmalige bewoners van Innersdijk die naar elders zijn verhuisd? Had het oude gebouw daar niet langer kunnen blijven staan totdat alle onderhandelingen en procedures  definitief waren ondertekend? Vermoedelijk wordt deze vraagstelling te simpel en eenvoudig gesteld en dienen we maar rustig af te wachten.

 

Intussen deint een deel van het winkelcentrum Beijum West ter hoogte van de Lidl op haar grondvesten. Dat alles wegens een  complete metamorfose en uitbreiding van deze Duitse supermarkt. Terwijl in eerste instantie alleen sprake was van uitbreiding. Het na voren halen van de voorgevel zodat er een rechte lijn komt vanaf de kapperszaak, 1st-Aid computerzaak en de Lidl. Hoe dan ook, communicatie vooraf was nul te noemen. Zien wij hier al een breuk ontstaan van het streven naar bundeling  van krachten van ondernemers in de wijk?

 

Wat het ook mogen worden: Beijum beweegt zich weer!

 

 

Voor je het weet ligt de zomer weer achter ons. De zomerse charme met dit jaar een vaak gehoorde kreet “wij gaan BBQ-en”. Alsof er niets anders zou bestaan. We hadden zo lang op de zomer gewacht. Toen die aanbrak hoorde je veel gemopper van:  “wat is het warm”. Gezoem van plafond- en grote of kleine ventilatoren bracht dan enige verkoeling in vele huiskamers. ’s Avonds alles tegen elkaar open om de hitte het huis uit te krijgen. Gevolg daarvan was een geplaag van kleine muggen en vliegjes die op het licht afkomen. Typisch Nederlands. Nooit goed denk ik dan.

 

Eerlijk is eerlijk, wat een zomer, dan hoef ik niet naar verre warme oorden. Ik hoorde regelmatig ouders zeggen: we gaan nog een paar dagen weg anders hebben de kinderen straks niets op school te vertellen. Triest toch dat men zo gaat praten; er zijn gezinnen die zich nooit een vakantie kunnen permitteren.

Zelf heb ik geen moeite te zien hoe anderen hun zomervakanties invullen. Ver weg of dichtbij, op zonnige warme dagen. ’s Morgens na het opstaan direct de terrasdeur open en genieten van de vogels, kraaien, tegenover ons in een speeltuin. Een prachtig schouwspel van een aantal kraaien op een schommelbalk vechtend om een goed plekje op de balk. Nee, is mijn plekje, nee van mij.  De komst van de straatveger of de grotere vrachtwagen om de ondergrondse container te legen, verstoorde dat schouwspel.

 

De inmiddels jaarlijkse gebruikelijke Bonte BeijumExpress luidt het einde in van de zomerse komkommertijd. Een uitbundig gebeuren waarin jongeren weer eens lekker hun energie kwijt kunnen. In voorgaande jaren duurde deze activiteit een week van maandag tot en met vrijdag. Dit jaar nog maar 3 dagen. Van woensdag tot en met vrijdag. Gevreesd wordt dat ook hier de bezuinigingen van invloed zijn?

 

De zomerse komkommertijd is weer voorbij. Nog even nagenieten. En in vele gezinnen verandert de kreet: “wij gaan BBQ-en” in “schiet op, anders kom je te laat op school!”

Het meest indrukwekkende bericht van de afgelopen weken was wel dat twee scholen in Beijum gaan fuseren. Respectievelijk de Doefmat aan de Isebrandtsheerd en de Dijk aan de Wibenaheerd. Geluiden van een mogelijke fusie – inmiddels een feit - waren al eerder hoorbaar, maar werden een beetje weggewuifd als oriënterende gesprekken achter de schermen. Of werden als gerucht werd bestempeld. Fuseren wegens te weinige nieuwe aanmeldingen van leerlingen kan ik me nog enigszins wat bij voorstellen, Had men dat niet eerder zien aankomen? Verbaas mij meer om het feit dat de Dijk nu ineens vier noodlokalen erbij moeten hebben wegens een fusie op een schoolplein dat in de beleving velen nog niet zolang geleden voor een ton was aangelegd.

 

En de Doefmat school sluit haar deuren. Ligt er dan een plan klaar welke functie dat pand op korte termijn zal gaan vervullen? Of blijft het voor onbepaalde tijd leegstaan? Anders is het voorstel stel vier lokalen beschikbaar aan de Dijk school. Maar een mooi schoolplein opofferen voor vier noodlokalen is ook geen optie. Niet meer of minder dan een pennenstreek was ervoor nodig om de aangelegde schoolplein bij de Dijk weer te wijzigen

 

Hoe dan ook Beijum wordt soberder met de kaasschaaf  in aanslag om verdere bezuinigingen op de openbare Gemeentelijke voorzieningen door te voeren. Waaronder de buurtcentra in de wijk en de speeltuinaccommodaties. De gemeente moet bezuinigen. Goede luisteraars beamen het en weer anderen verwijzen het naar land der fabelen. Intussen versobert de wijk de openbare voorzieningen. En de geruchtenstroom aan meer wijzigingen gaat door.

 

Zo gaan de geruchten dat bijvoorbeeld de videotheek en de daarin kleine gevestigde postkantoor als servicepunt  ook haar deuren gaat sluiten. Of er is zelfs sprake dat ook de bibliotheek haar deuren in Beijum gaat sluiten en op den duur de Aldi op winkelcentrum Beijum Oost. Beijum Oost waar in principe al bijna geen bruisende bedrijvigheid meer was sinds de busbaan uit het winkelcentrum werd geweerd. Dat was immers de aantrekkingskracht voor dat winkelcentrum de pleingroep van toen had het zo besloten, was de reactie van de toenmalige wethouder. Geruchtenstromen zijn in principe speculeren over alles wat je waarneemt, hoort en ziet.

 

Zittend aan de eerste bak koffie in de ochtend met de terrasdeur open, hoorde wij enkele doordringende honden geblaf. Wetend hoe klein de honden zijn wekte dat irritaties op. Niet zo zeer om de honden dan wel het geluid wat die produceren. Er hoeft maar iets te bewegen of blaf, blaf. Enkele niets zeggende honden commando’s van “stil” leverde even enkele acceptabele omgevingsgeluiden op waarin je het gesprek van fluitende vogels hoor. En spelende kinderen in de speeltuin.

Agenda’s blijven voor drie weken gesloten en zomerse sfeer mag nu losbarsten.

 

 

 

Is de Beijumer politiek een kwestie van aanschouwen, observeren zwijgen of spreken? Of een kwestie van de schouders ophalend en doorgaan. Snel bladerend door de wijkkrant van mei 2013 werd mijn aandacht gevestigd op “Ondernemers in Beijum gaan los”. Het artikel gaat het om een initiatief om alle ondernemers in Beijum bij elkaar te halen om elkaar goed te leren kennen. Om uiteindelijk te komen tot een bundeling van een ondernemersclub in de wijk Beijum. Eerlijk gezegd heb ik mijn bedenkingen over de plek in de wijkkrant waar het ondernemers artikel is geplaatst. Te weten: onder de publicatie van het Nieuw Lokaal Akkoord versie 2.0. Mijn bedenkingen op dit punt zijn op zijn zachts uitgedrukt zeer speculatief. Anderen zouden zeggen: spijkers op laag water zoeken. Bedenk dan wel even dat een mogelijke link tussen de ondernemers en NLA-gelden dan snel is gemaakt. Vooral als je dat afzet tegen de achtergrond dat er al jarenlang bakken NLA-gelden naar winkelcentrum Beijum Oost zijn gegaan. Of is men hier bezig met een meer jaren beleid?

Het NLA . Een convenant, samenwerking tussen Gemeente en woningbouwcorporaties. Een goed instrument als je dat alleen beschouwt vanuit hun zakelijke uitgangspunten. Dat zowel de Gemeente als een corporatie gezamenlijk de leefbaarheid in de straat of wijk willen vergroten. Niemand is of kan daar op tegen zijn. Echter de openbare of gesloten kritische discussies over de rol van alle NLA wijkteams?

Terug kijkend naar de resultaten van wat er in de afgelopen jaren allemaal vanuit het NLA in Beijum is gerealiseerd dan grenst dat enigszins aan gemeentebeleid dat anders nooit of op langere termijn werd uitgevoerd. Kijken wij bijvoorbeeld naar de aanpak van de groene long. In de jaren 90, voordat het NLA bestond, was hierover al een informatie avond in het buurtcentrum De Doefmat. Destijds was er sprake van dat alles een open natuur-structuur moest krijgen. Alles werd toen gepresenteerd als mogelijke plannen. Zoals het zo vaak met plannen en ingewonnen informatie gaat, verdwijnt alles weer in stilte. En zie jaren later in 2013 wordt de groene long in twee fases aangepakt. Naar verluidt is fase 2 nu gestart.

Of het plaatsen van hekken en hagen ter hoogte van de Fossemaheerd. En het al jaren liggende gapende gat aan de Doornbosheerd waar nu het Kinderparadijs is gevestigd dat een aantal uurtjes per week voor de jeugd open blijkt te zijn. Toegegeven, deze locatie is heeft met de komst van het Kinderparadijs wel een netter aanzien gekregen, maar bestaat er eigenlijk wel een toekomstvisie? Of blijft dat pand qua constructie hetzelfde als pand 49.  Samengevat: grotere projecten als hier zijn genoemd worden vanuit het NLA wijkteam groot en met veel trots in beeld gebracht. Echter staat het in schril contrast met zaken die bewoners op eigen initiatief hadden aangevraagd, die vielen in het niets

Maar weet je: alles zo aanschouwend, observerend of speculerend, terwijl de zomer op zich laat wachten, plaats ik de laatste punt en neem een kop koffie.

De hogesnelheidstrein met de naam Fyra deed niet wat die moest doen. Mogelijk komt er weer een parlementaire enquête naar het financiële stelsel. Komt Nederland langzamerhand niet steeds dieper onder de dekmantel van onderzoeken en parlementaire enquêtes te liggen om de ware toedracht openbaar te krijgen?  

Het stopzetten van een miljoenenproject waar Nederland en de Nederlandse spoorwegen aan deel neemt levert weer zoveel miljoenen verlies op voor de Staat der Nederlanden. En wat heeft de hogesnelheidstrein Fyra tussen Amsterdam en Breda al niet gekost? We mogen denken van de Belgen wat we willen maar zij trokken de stekker uit. De Fyra deed ook Brussel aan. Daarna volgde de Nederlandse spoorwegen met een reactie dat zij ook af willen van de Fyra, die van dag 1 al problemen opleverde. En de minister van infrastructuur is nog in overleg en bestudeert nog wat de financiële consequenties kunnen zijn. In enkele miljoenen kostend project stappen met dicht getimmerde juridische en financiële afspraken is een punt, maar wat als het beoogde resultaat uitblijft? De hamvraag is: “wat nu?”  

Onwilkeurig denk ik een beetje aan de zo geprezen of verguisde Regiotram in de Gemeente Groningen. 

Kijk alleen maar naar de onbehoorlijke beleidsvoering van de Haagse en Rotterdamse woningbouwcorporatie Vestia, naar wat voor een effect die op de woningmarkt heeft. Goede corporaties en daarmee de huurders moeten het maar weer opbrengen. En het einde is nog lang niet inzicht.

 Waar gaat Nederland naar toe? De mond vol van hervormingen, maar dat gaat steeds meer op een doolhof lijken. En dan maar schreeuwen “koop een huis of een nieuwe auto”. Terwijl anderzijds vele huishoudens  moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. Nee, Nederland is op hol geslagen met de vele veranderingen. Bijna niemand weet meer waar hij aan toe is. Zwart-wit geredeneerd zou je kunnen stellen dat de Nederlandse politiek steeds meer een technisch verhaal wordt. Een oplossing te vinden in een zo breed mogelijke draagvlak ligt nog ver weg van wat ons nog staat te wachten.

 Keer maar snel weer terug naar de wijk die nu in de zon ligt te pronken en te glimlachen. Beter kan je het niet krijgen, denk ik dan maar. In de verte zie ik vanuit mijn rechter ooghoek, of was het uit de linker, een observerende blik. En klik, weer vastgelegd op een digitale plaat.

Het was op een grijze en grauwe middag toen ik achter mij een zacht gemopper hoorde dat mijn Ferrari van een rolstoel te langzaam zijn weg vervolgde. De weg was versmald door hekken waarachter de werklieden bezig zijn met leidingen te verleggen wegens uitbereiding van de Lidl op Winkelcentrum West. Op de tijdelijk versmalde weg moet je oppassen voor obstakels van stenen waarover het wandelende en winkelend publiek kan struikelen. Voor de kinder- en wandelwagens, rollators en rolstoelgebruikers betekent het zigzaggend hun weg zien te vervolgen. Aan de hekken staat een rij fietsen. Al doorrijdend dacht ik; “alles is maar tijdelijk en zo beperkt”. In het voorbij van de mopperende persoon zag ik de blikken van ergernis.

 

Vandaag aan de dag kijk ik nergens meer raar van op hoe wij allen met elkaar omgaan. Aan de ene kant wordt er bijna moeiteloos gepropageerd dat er meer dient te worden samengewerkt. En aan de andere kant gaat elk bedrijf of organisatie haar eigen gang. Men behoort elkaar toch te informeren over een ophanden zijnde verbouwing? Dus niet, blijkbaar. Het zou tevens een stukje service aan omwonenden zijn geweest als dat wel zo was geweest. Gaan bedrijfsvoering en sociale omgevingsfactoren niet samen op? Een stelling om verder over te brainstormen?

 

Dat de Lidl uitgebreid zou worden was alom bekend. Alleen de hamvraag was steeds: wanneer?. Alsof dergelijke vragen nooit gesteld mogen worden. Onzin natuurlijk, vragen moeten altijd gesteld kunnen worden. Al is het maar om je achterban goed en actueel van dienst te kunnen zijn. Nee, wordt er misschien stil gedacht, dat doen we niet want dat is tijdrovend. Maar vooral lastig. Het lastige lijkt mij meer als men van de ene dag op de andere voor een voldongen feit komt te staan en ziet dat de werkzaamheden al in volle gang zijn. Je automatische routine is tijdelijk verstoord. Bewust en alert zijn in de zoektocht naar een tijdelijke en alternatieve route gaat dan meestal gepaard met veel gemopper.

Op 4 mei 2013 herdenken velen de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog door om 20:00 uur twee minuten stil te zijn. Indrukwekkende verhalen en reportages uit die tijd, vechten voor de vrijheid en kunnen zeggen en schrijven wat we vinden, dienen blijvend te worden gekoesterd. Waar velen ook wonen of nog steeds zoeken naar die vrijheid.

 

Ik weet niet hoe het u vergaan is? De afgelopen dagen toonden vele gezichten. Amsterdam een hele dag in beeld en woord over de wereld om verslag te doen van de abdicatie, de troonswisseling. Indrukwekkende beelden van symboliek en strakke protocollen. Binnen de leden van de eerste en de direct door het volk gekozen tweede Kamerleden voor een bijzondere vergadering van de Staten-Generaal bijeen. En buiten de in vreugde joelende massa’s mensen om hun nieuwe koning te verwelkomen en om afscheid te nemen van Koningin Beatrix als Koningin. Kijkend naar al het pracht en praal van symbolen zocht ik naar de bindingsfactor van Nederland. Misschien wel de bijzonderheid dat de meerderheid voor een monarchie is. Of dat wij onze Koning en Koningin gewoon bij naam mogen blijven noemen. Een van de manieren om de afstand enigszins te verkleinen. Nee, ik voel mij absoluut niet een van de onderdanen van hen. Eerder een medeburger in een ander positie in deze samenleving. Langer dan 33 jaar geleden kwam de toenmalige jongere prinses Beatrix een bezoekje brengen aan het revalidatiecentrum in Beetsterzwaag waar ik vijf jaar had  gewoond. Tijdens een gesprek met haar maakte mijn vriend de volgende stelling: “binnen uw positie bent u ook gehandicapt”. Even was het stil, misschien wel door een heldere stelling waar niemand op had gerekend. Het effect was dat er een open discussie plaats vond. En zo zie je maar dat al het pracht en praal best indrukwekkend, mooi en feestelijk is, zonder de keerzijde te kennen

 

Vandaag is het 5 mei dan vieren wij feest.

Na een drukke werkweek van praten schrijven, keuzes maken  en weer praten of  opruimen belanden wij weer in weekendsfeer van rust . Tenminste als men als vrijwilliger of supporter is van je kinderen of kleinkinderen langs de voetbalvelden of andere sporten. Leuk en gezellig allemaal in tijden dat wij met onze zoon een aantal jaren het FC Lewenborg voetbalterrein bezochten. De f-jes. Spelenderwijs leren voetballen en samenwerken met je clubleden. Deze tijd ligt inmiddels ver achter ons. Onze zoon, inmiddels zo veel jaar later studerend om een stevige positie in de samenleving te vinden, heeft het voetbal gebeuren van toen totaal achter zich gelaten. Net als zijn vader die in zijn jonge jaren bijna elke voetbalwedstrijd op de televisie volgde, is hij daarin eveneens veranderd. 

Weekendrust; langer dan op werkdagen van maandag tot vrijdag in bed blijven liggen als je niet lastig wordt gevallen door een kater met een ingebouwde tijdklok die elke morgen om 8:30 uur om eten zeurt. Of naar buiten wilt. Koffiepot pruttelt en op de radio was het programma Vroege Vogels te horen. Buiten schijnt bij een heldere blauwe lucht de zon. Geen wind zodat eindelijk de terrasdeur open kan. Een gelukje voor de kater, hij kon zonder klagend miauwen in en uit wandelen. Het klagend miauwen lijkt af en toe wel op een dwangmatig bevel van: ‘open die terrasdeur’! Inmiddels twee dampende verse kopjes koffie op tafel en buiten een sfeer van weekendrust. In je woonomgeving en is het relatief stil. Best wel boeiend om in deze stilte naar het gefluit van vogels in de tuin te luisteren. Alsof zij onderling hele gesprekken voeren. Of fluiten naar elkaar om te flirten.

 Zomaar een zondagmorgengebeuren in alle rust en vrede met op de radio en televisie een diversiteit aan programma’s over de natuur, sport en politiek. Of je gaat het internet, de sociale media op waar je veel meer kan lezen over wat er in je wijk gebeurt. Soms met een glimlach dan weer met  een kritische blik vol vragen en opmerkingen over het alweer overhoop halen van plein-oost op het winkelcentrum Oost. Wat is hier al aan geld ingepompt? Heeft deze wijze van werken nog wel een maatschappelijk draagvlak tegenover het feit dat er anderzijds mogelijke zware bezuinigingen op stapel staan van algemene speeltuinaccommodaties en minder buurthuizen in de wijk. Och, weet je, ik zet er een punt achter en ga chillen op een rustige zondagmiddag Beijum.

juridische

Weerfoto's Beijum

16 januari 2018 Zuidwolde
16 jan 2018 15:2216 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Zuidwolde
11 jan 2018 18:0611 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Kardinge
11 jan 2018 14:1111 januari 2018 Kardinge
10 januari 2018 Vogelplas
10 jan 2018 15:4610 januari 2018 Vogelplas

beijumnieuws2