Get Adobe Flash player

Harm's Column

Prachtige herfstkleuren in deze tijd van het jaar doen mij beseffen dat er in de natuur geen onderscheid is. Zien hoe Beijum langzaam in koude winterse sferen verandert met op de achtergrond soms een strakke blauwe hemel. Hoe velen spelen met gevallen herfstbladeren. Oog hebben voor het mooiste wat de grenzeloze natuur ons te bieden heeft, las ik enige dagen later in het kader “ik ben er ook” een doeltreffende zin: “wij zijn als het ware een heel verschillende bosje bloemen maar we willen wel samen in de vaas”. Passende woorden van mensen uit verschillende landen die elkaar hebben gevonden in de wijk Beijum en op een vrolijke manier weten te integreren.

 

“Er gaat gelukkig ook nog iets goed in Beijum”, waren de slotwoorden van  wethouder Jannie Visscher opgelucht tijdens een B&W college bezoek aan de wijk op 23 november. “Gaat het dan niet goed in Beijum”? Vanuit een eenzijdige kokervisie gezien gaat het nooit goed in de wijk. Gelukkig gaat er meer dan iets goed

in Beijum als je het maar wilt zien. Buiten de gevestigde organisaties om met mensen in de wijk in gesprek raken of van advies te dienen gebeurt ook. Over een handreiking of een luisterend oor te zijn moet je niet moeilijk doen.

 

December wordt ook wel een “terug-blik-maand” genoemd. Terugkijkend naar wat er geweest is. Donkere langere avonden vol verwachting of de Sint ook bij hun kinderen iets brengen zal? Verweven met de kerstversiering dwaalt de Sint nog enkele dagen over de daken. En morgen is er weer een nieuwe dag. Misschien staat dan de kerstboom in de huiskamer te pronken.

Het was een koude herfstachtige avond. Winderig was het ook en velen deden hun laatste boodschappen voor die dag. Hé hallo, hoorde ik een bekende roepen vanuit een schemerig gat. Twee zware tassen vol met boodschappen aan de inmiddels verkleumde koude handen. “Hang maar een tas aan de rugleuning van mijn rolstoel”, zei ik. Bedankt voor het aanbod, ben al bijna bij de auto. Nog even een kortdurend praatje over het wel en wee. Dan snel naar huis, een warme douche nemen en op de bank bij de kachel.

 

Zomaar een van de vele spontane fragmenten uit de wijk met haar contrasten in hoe het er dagelijks aan toe kan gaan. Meer menselijkheid en interesse tonen in elkaar kan vandaag aan de dag veel uitmaken. Helaas weten we beter dat de samenleving niet zo in elkaar zit.

 

De onoverbrugbare onderlinge strubbelingen en alle meningsverschillen tot en met een hoorzitting aan toe voor meer openheid. Stil maar, ik zwijg al om niet in herhaling te vallen van voor- en tegenstanders. Van hoe je mogelijk meer bewoners zou kunnen betrekken bij de wijk? Erbij te betrekken dat niet alleen gericht is op helpende handen tijdens de uitvoering. Dat alles buiten beschouwing latend denk ik weleens “wat is bewonersparticipatie toch ingewikkeld”. Te veel in organisatiestructuren willen onderbrengen. Lekker overzichtelijk en controleerbaar. Regelmatig ontkom ik er niet aan te concluderen dat het wiel telkens opnieuw schijnt te moeten worden uitgevonden als iemand of een groep met iets nieuws komt. Wat gaf het een tumult toen er in de tachtiger en negentiger jaren werd geopperd dat het toenmalige Heerden-overleg, 3 a 4 keer per jaar, het wijkbestuur moest gaan aansturen. En later de samenstelling van een wijkteam bestaande uit bewoners die in geen andere organisatie zitting hadden. Dat gaf toentertijd ook al veel discussies. Het zijn de discussies die nu met moderne middelen als de digitale snelweg doorgaan. Dat is ook een contrast in de wijk.

De tijd staat niet stil. Zo zet je het laatste leesteken aan het einde van een column, of je bent alweer stilzwijgend een nieuwe aan het voorbereiden. Net een kunstenaar die de prachtige herfstkleuren onder een mooie heldere blauwe hemel probeert vast te leggen.

Zo mooi de herfstkleuren in de natuur mogen zijn, de tijd staat niet stil en al surfend op de actuelere sites brachten die mij weer tot de realiteit van alle dag. Lezend het laatste nieuws aan feiten en meningen. Vervolgens de digitale wijk in waar ik naast lichtere artikelen mijn favoriete politieke getinte wijkgebeuren lees als “WOB-hoorzitting voor openheid onderzoeksrapport’.  Een hoorzitting in het kader van Openbaarheid van Bestuur om inzage in de conclusies te krijgen naar aanleiding van dat onderzoeksrapport. Een op de achtergrond spelende zaak die bijna twee jaar voort duurt. De tijd staat nooit stil. Zo ook niet de wijkdemocratie. Moet ook nooit gaan gebeuren bij een steeds mondiger en kritischer wordende samenleving. De rechtsongelijkheid dat de ene het onderzoeksrapport wel volledig mag inzien en zij die om een dergelijk onderzoek hadden verzocht met een samenvatting konden doen. Het geeft onvoldoende blijk van rechtsgelijkheid in de wijk. Hoe zou het zijn geweest indien vier a vijf jaar geleden er een ‘andere’ c.q. “betere” wijkvereniging was geweest die meer aandacht had voor vernieuwingen vanuit de wijk als de komst van twee nieuwe sites die het dagelijkse nieuws brengen.

De tijd staat niet stil. Met regelmaat hoor je dat betrokkenheid van bewoners in de straat, buurt of wijk belangrijk is. Betrokkenheid wordt ook wel bewonersparticipatie genoemd waarin velen zich weten te vinden in feesten waar men niet hoeft na te denken over: hoe het verder moet met de wijkdemocratie en meer openheid. Nee, ze doen maar, is ook een meest gehoorde opmerking.

De tijdklok in huis met een miauwende kater staande voor de terrasdeur om binnen gelaten te worden voor een paar brokken. “Nee hoor, je wacht nu maar even ik heb je net naar buiten gelaten”. Een dagelijkse gehoorde kreet tegen de kater met een eigen klok. Want:12 uur is het hamtijd, en niet anders.

Ongeveer drie weken geleden heeft Nederland gestemd en het resultaat is een periode van mediastilte om tot een coalitie te komen. In de aanloop naar de verkiezingen toe verbaast het mij dat er naast de hoeveelheid debatten op de radio en televisie er in de wijken zelf maar weinig campagne is gevoerd door afgevaardigde partijleden of sympathisanten die hun partij een warm hart toe dragen. Nee, ik leef niet in de illusie dat partijleden vanuit Den Haag de noordelijke wijken in zouden trekken. Misschien maar beter ook als je op televisie zag hoe dat is gegaan. Handje schut en samen op de foto. En een folder achterlatend met daarop de hotlines aan hoofdthema’s als werk, zorg en vastzittende woningsector. En wat al niet meer om Nederlanders te overtuigen over het belang van stemmen onder de aandacht te brengen.

Twee partijen hebben de wijk Beijum winkelcentrum west aangedaan met een roos en tomaat als symbool. Twee symbolen voor meer sociaal Nederland? De ene had meer aandacht voor de bloemenkraam dan voor haar achterban. Terwijl de andere opriep om goed te gaan stemmen. Tja, goed te gaan stemmen, een mooi advies, terwijl veel zaken in principe al voor jaren vastliggen. In de zo gehete mediastilte even een nieuwe coalitie vormen aan de hand van de laatste verkiezingsuitslag. Handje klap over de verdeling van de belangrijke zware posten. Was alles maar zo eenvoudig als hier wordt voorgesteld. Immers elk vogel zingt zoals die gebekt is

Zelfs surfend langs verschillende sites van politieke partijen die mijn principiële    steun hebben, gaf geen uitsluitsel. Dan is het maar beter om strategisch te gaan stemmen, zonder verlies van invloed in een voor velen onvoorspelbare tijd. In het stemhokje nog even aan de woorden gedacht: om goed te gaan stemmen werd door mij gekozen hokje voor vier jaar rood gekleurd Strategisch weliswaar in de wetenschap dat je in de politiek nooit een 100 procent garantie hebt welke kant het op zal gaan.

Intussen ontwaakt Beijum langzaam uit haar zomerse vakantiesferen en maken de herfstkleuren hun opwachting.

De eerste weken na de zomervakantie zitten er weer op. Het voelt aan of die alweer maanden achter ons ligt. De herstart van de grootscheepse renovatie en het onderhoud rondom het winkelcentrum West. Nu is onder andere onze woning aan de beurt. Slalom, door het huis te moeten rijden om alle barricades van materialen te ontwijken. `s Morgens vroeg op moeten staan eist na 3 weken zijn tol. Nee mensen, dit is geen klaagzang tegenover hen die elke werkdag heel vroeg uit de veren moeten om naar hun werk te gaan. Grootscheepse renovatie duurt daarentegen maar kort.

Al slalommend moet je maar zien deze overlast van de werkzaamheden op de werkdagen te overbruggen. Geloof in de gemaakte planning vooraf had ik allang naast mij neergelegd; je weet immers nooit wat je aan vertragingen kan tegenkomen? In de planning zou een toilet- en doucheruimte binnen 10 a 11 werkdagen gerenoveerd zijn. Het duurt nu al bijna drie weken door lekkages op een andere locatie. Ja, dan duurt het nog langer en je huis wordt een huishouden van Jan Steen. Wasgoed en een fiets in de woonkamer stallen. Tijdelijk niets terug te kunnen vinden wat je nodig heb. Zaken tientallen keren verplaatsen. Zelf slalommend rijdend door het huis en soms barricades in de rijrichting moeten wegduwen. De voordeur in de gaten houdend wie er in komt of er uit gaat. Geluk bij een ongeluk woon ik op de begane grond met een terrasdeur

De nazomer was nog mooi en warm genoeg om te chillen en te toeren. Diende als compensatie om het lawaai in huis even te ontvluchten.

Voor velen was het wel weer even wennen na de vakantie. Ouders die hun jeugdige leerplichtigen voor de eerste keer naar school begeleiden op weg naar wie weet wat voor een beroep? Anderen gespannen roepend “rechts rijden”. “voor je kijken en hand uitsteken als je afslaat”.  Dan weer een schreeuw van “pas op” of “kijk uit”.  Een beeld dat niet is veranderd in vergelijking met dat van 20 jaar geleden toen ik mijn zoon naar school bracht. Weet het nog als de dag van gisteren te herinneren. ’s Morgens vroeg opstaan. Nog even een bak koffie terwijl partner zoon aankleedde. Met het kinderzitje voor op de rolstoel gemonteerd en zo bracht pa hem elke dag naar school. Voor die tijd een bezienswaardigheid.

20 jaar later zie ik op een afstandje nog steeds hetzelfde hectische gebeuren. En zo rollen we weer in een nieuw seizoen.

Het is weer voorbij die mooie zomer van 2012. Laat u hierdoor zich niet misleiden, want de nazomer kan ook nog eigenlijk wel mooi zijn. Hier en daar hoor je een zucht van verlichting dat na zes weken vakantie voor velen een opluchting is. Een nieuw seizoen komt langzaam weer opgang.

Ronkende motoren van werkverkeer en draaiende gereedschappen als tril- en klopboren zijn weer in de straat hoorbaar voor de laatste face van een groot renovatie en onderhoud aan huurhuizen rondom het winkelcentrum West in Beijum.

Eindelijk na twee jaar gesoebat over toilet en doucherenovatie gaat bij ons op een mooie maandagmorgen om tien uur de bel. Twee werklieden gewapend met het benodigde gereedschap stonden voor de deur, klaar om met veel lawaai de oude wand- en vloertegels uit de toilet- en doucheruimtes te verwijderen om plaats te maken voor nieuwe met frisse kleuren. Al met al zal het ongeveer 16 werkdagen duren. En dat voor een gastentoilet en de doucheruimte. Een rare grote blauwe slang als stofafzuiger werd uitgelegd. Max de kater, anders zo nieuwsgierig en snuffelend bij wat alles wat nieuw is, zat nu achter gangdeur alles in de gaten te houden, zo van: “wat gebeurt hier”?

Klaar voor de start en geheel onvoorbereid op een maandagmorgen humeur zei mijn partner “voordat jullie van start gaan heb ik een vraag. Hebben jullie ook oordoppen of een hoofdtelefoon voor katten”? De niets vermoedende bouwvakker dacht dat hij in de maling werd genomen en herhaalde de vraagstelling richting zijn collega. “Zou het niet weten”. Op de achtergrond zat ik stilletjes de grinniken, nuchter denkend: “typisch mijn partner”. Uit het niets komend met een onverwachte vraag of opmerking. Eerlijk toch. Het duurde dan ook niet lang of iedereen schaterde van het lachten. Hoe kun je de maandag niet beter beginnen dan met een schaterlach. Alle gekheid op een stokje, het gehoor van dieren is wel 2 tot 3 keer zo scherp als die van u en mij.

In de wetenschap dat het werklawaai op den duur – over ongeveer drie maanden pas– geheel is afgerond, geeft dat wel veel onrust van in- en uitlopende werklieden.

Zon, zon en nog eens zon. Nederland ligt onder een warme deken. Echt zomerweer. Extreem warme dagen voor velen die naar wat koelte snakken. En voor anderen de mogelijkheid om uren in de zon te liggen bakken. Het anders zo gehaaste Nederland onthaast tijdelijk. Of noem het vakantiegevoel dichtbij huis of ver weg in warme oorden

Niet op tijd iets te moeten, lekker luieren. Dat is ook vakantie houden. Doen waar je zin in hebt. Af en toe even je brievenbus en mailbox controleren, de noodzakelijke dagelijkse boodschappen doen dan erop uit. Ingesmeerd met een dikke lage factor 30 als wapen tegen de brandende zon de wijk in of daarbuiten richting Kardingerplas op zoek naar wat afkoeling op het heetst van de dag. Anderen gaan toeren op hun brommer of scooter om af te koelen. En Ik in een rolstoel – weliswaar met een te lage snelheid – rijdend voor een klein briesje op het Meedenpad onder de bomen. (Zo klein kunnen de ogenschijnlijke grote verschillen zijn).  Al luisterend naar wat de wind je te vertellen heeft. Zo sireen stil kan het daar soms zijn.

Komkommertijd voor de een en voor de andere een periode van flitsende contacten en ontmoetingen van een praatje, grapje of een humoristische opmerking om de spanning tussen mijn spraakbeperking en de ander even te ontladen. Om anderen even ruimte te geven om aan mijn spraak te wennen. Zelf vergelijk ik het met een stoommachine die langzaam opgang moet komen. Dan weer eens een subtiele draai geven als er eens een opmerking wordt gemaakt van “lekker weertje hè, kom je ook nog eens buiten”. Alsof ik anders nooit buiten kom! Begrijpen doe ik deze manier van benadering wel. Relativeer dan meestal direct met; “u gaat toch ook naar buiten”. Meestal als deze drempel is overwonnen ontstaan er diverse flitsende contacten met veel mooie herinneringen. Al dan niet met goede blijvende contacten. Anderen verdwijnen weer in de mensenmassa misschien wetende dat het morgen weer heel anders kan zijn.

Hier en daar ziet men de stickers met de tekst “Tram no way” nog hangen. Een protest over de mogelijke realisering van een peperduur tramrail project in de stad Groningen. De stille verborgen stickers op ramen van een aantal huizen. Ook in Beijum. Waren deze minder opvallende stickers eerder stilzwijgend bedoeld dan dat het meer aandacht krijgt? En een meer openbare discussie in de wijk zou uitlokken? Niets van een openbare discussie over een gigantische peperduur project, waarover in de politiek nog steeds wordt onderhandeld. In de politiek kruist men de zwaarden van voor- en tegenstanders met argumenten als: “de ontwikkeling van Groningen voor de toekomst”. En “het levert meer werkgelegenheid op”. Vertel mij niet meer dat politiek vooruit zien is om nieuwe projecten te ontwikkelen en te realiseren voor het algemeen belang. Of wordt het tramrail project een prestige kwestie om in de geschiedenis boeken vermeld te worden. Hebben ze dan nog niets geleerd van het Blauwe Stad project? Om over de plannen van Meerstad maar te zwijgen.

In tijden van crisis is de vraag gerechtvaardigd of dergelijke grotere projecten op dit moment geoorloofd zijn. Zeker dienen we verder te kijken naar morgen en de toekomst. Het gaat nu om de actualiteit van vandaag. Terwijl we anderzijds worden overspoeld met bezuinigingen. Denk maar aan de drie hoofdthema’s in een wat bredere verband dan de wijk:  onderwijs, huren en de zorg. Dichterbij huis een uitnodiging van de Gemeente ontvangen voor een zo geheten wijktafelgesprek later dit jaar in de wijk.

Opvallend of niet, het gaat over gesubsidieerde buurtcentra en speeltuinaccommodaties die mogelijk onder bezuinigingsdruk komen te staan. Wat is er dan beter om die bezuiniging via een wijktafelgesprek te legitimeren? Men spreekt er wel over om aan de hand  van resultaten uit de wijktafelgesprekken nieuwe accommodatiebeleid te ontwikkelen. Maar realiseer je wel wat er in de afgelopen jaren al aan speeltuinaccommodaties is verdwenen. Of verkleind!

 

Hoe dan ook, koffiedik kijken of een schot voor de boeg geven. Morgen is er weer een nieuwe warme dag om te chillen. En om soms met handen en voeten te praten wegens mijn belabberde Engels.

 

 

juridische

Weerfoto's Beijum

16 januari 2018 Zuidwolde
16 jan 2018 15:2216 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Zuidwolde
11 jan 2018 18:0611 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Kardinge
11 jan 2018 14:1111 januari 2018 Kardinge
10 januari 2018 Vogelplas
10 jan 2018 15:4610 januari 2018 Vogelplas

beijumnieuws2