Get Adobe Flash player

Harm's Column

Zomerse sferen en komkommertijd op de radio en televisie en in kranten. Veel stressende mensen die bezig zijn om alles ingepakt te krijgen voor de vakantie-uittocht naar andere oorden om bij te tanken.

Wat velen als komkommertijd ervaren valt er wel veel aan mooie sporten te zien. Hoe mooi sport kan zijn tussen wilskracht, inspanningen en teamgeest. Grenzen verleggen tussen kunnen en willen bereiken. Praten over winnen en verliezen. Al pratende er achter komen waarom iets gaat zoals het gaat en daar dan aan werken. Zo mooi is sport in haar pure vorm.

Van teamgeest in de sport naar teamgeest om de hoek in je straat of wijk lijkt een kleine stap te zijn. Ja, zelfs op vereniging wijkniveau zou dat een kleine stap in de goede richting zijn. Het zou hun sieren wanneer zij meer gaan richten op zaken in de wijk zelf dan de pijlers te richten op alleen maar door in contact te treden, overleg te voeren en samen te werken met overheden, instellingen en organisaties, die (mede-) zeggenschap hebben over de woon-, werk- en leefomstandigheden. Althans zo staat het mooi in haar statuten vastgelegd. Lezen we een stapje verder: het bevorderen dat de bewoners betrokken worden bij het overleg over knelpunten en activiteiten in Beijum. Waar ligt hier dan de binding van de leden en de ‘anders denkenden’ voor meer openheid en vernieuwingen?

Alleen de uitvoering van die vereniging laat een andere spiegel zien met een eenzijdige benadering. Een spiegel met een hele eigen invulling. Vernieuwingen uit de wijk voor meer openheid en toegankelijkheid worden steeds ervaren als een negatieve stroming. Wat wordt er eigenlijk met “bemiddelingsfunctie” voor meer betrokkenheid van bewoners bedoeld als leden van de vereniging zelf via andere sociale sites hen afkraken en of te kijk zetten? Is dat de bindingsfactor die zij met de achterban willen onderhouden?

Hoe kunnen zij die een openbare functie bekleden menen heel wat te mogen af twitteren op hun persoonlijke twitter account over personen en anders denkende stromingen uit de wijk? Dit getuigt geenszins van een vorm van teamgeest richting hun achterban die zij menen hard nodig te hebben.

“Is dat wat zij als vereniging de binding van de wijk noemen”? Zouden “ze” ooit reageren op alles wat er aan vragen leeft? Velen met mij vragen zich dan ook ernstig  af wat de vereniging bedoelt met “bindend voor de wijk te functioneren”. Laat staan als je praat over vernieuwingen. En kijk maar over hoe er door de vereniging  gereageerd wordt op de al jaren in de lucht zijnde nieuwe sites. Of op het  onafhankelijke eind onderzoeksrapport dat niet openbaar werd gemaakt. De vereniging wil toch bevorderen bindend voor haar achterban te zijn?

Hoe dan ook het mooie zomers weer kwakkelt. Met twijfel of ik al dan geen trui aan zal doen, ging ik richting de huiskamer om wat te gaan drinken. Max de kater met zijn gekrulde staart loopt met mij mee.

Vrijdagmorgen startte ik de laptop op en wachtte totdat alle scanprocedures op schadelijke software of op onzichtbare virussen zijn doorlopen en verwijderd. Wachtend op voltooiing hiervan keek ik naar buiten en trok de conclusie dat het misschien wel weer een kwakkelende zomerse dag wordt?

De stille verrijdbare steiger pal voor je woonkamerraam, wachtend op wie? Buiten hoor ik de bouwvakkers zingen en lachen. Zij zijn alweer druk aan het werk aan de in januari 2012 gestarte grote renovatie en groot onderhoud van de huurpanden

Galerij- en betonreiniging, vervanging van dakbedekking door een betere isolatielaag. Of enkel glas vervangen door dubbelglas met roosters. Doucherenovatie. En buiten schilderwerk. Kortom, de grote renovatie en groot onderhoud gebeuren in en aan huurwoningen rondom het winkelcentrum West. Wat een werkgelegenheid in tijden van crisissfeer waarin iedereen de broekriem nog strakker dient aan te trekken.

Nee, dit groot onderhoud zat al in de  planning en is nu binnen een strak schema in uitvoering. Ja, in tijden van onduidelijkheden, wat zal er met de op slot zittende huurmarkt in de komende jaren gaan gebeuren? Het antwoord ligt in Den Haag.

Tegenover onze woning staat nog steeds een aantal containers als opslagruimtes van waaruit met een shovel alles naar werkplekken wordt gereden. Het achteruit signaal van de shovel blijft voorlopig nog hoorbaar. Op gezette tijden staat er ook nog in de directe woonomgeving of vlak voor je slaapkamerraam een grinttankwagen oorverdovend te ronken. Soms wel vier tot vijf uur lang. Om gek van te worden. Dan heb je ook nog geen aspirine in huis tegen opkomende hoofdpijn  

En we zitten pas op de helft van het traject. Een positief vooruitzicht is dat het lawaai zich verplaatst van de ene naar de andere kant. Nou ja, positief, het is maar net hoe je dat wilt omschrijven. Feit blijft dat vooral nu de weekendrust een verademing is.

Vrijdagmiddag. Langzaam verdwijnt het werkverkeer uit het straatbeeld. Een zucht van verlichting met een oorverdovende stilte als de laatste ronkende hoogwerker tot zwijgen is gebracht. De stille getuigenissen van al het materiaal, verzameld binnen een hek, vormen de start van een rustig weekend. 

Of je gaat na gedane zaken binnenhuis door de wijk chillen om het lawaai te ontvluchten, waarbij ik tijdens een van mijn tochten op Oost terecht kwam. Wat een ongezellige, kale, niets zeggende uitstraling. Nog steeds, terwijl velen daar al jaren mee bezig zijn. Wat zeur ik nu weer: ik was toch het tijdelijke lawaai ontvlucht! Klopt helemaal.

Maandagmorgen, de start van een nieuwe week. Het weer is drukkend warm.

Dat staat misschien wel symbool voor het verwerken van het verlies op het  Europese Kampioenschap voetbal 2012. De jongens van het Nederlandse elftal zijn na de beschamende vertoning allang weer thuis of genieten van een dure vakantie. Het analyseren over goed of fout is volop hoorbaar. Matige teamgeest. En de status die spelers zich hebben toegeëigend. Of toegeëigend zijn door de media en de vele sportfanaten. Al dat gedoe maakt een mooi sportgebeuren meestal kapot.

Hulde aan die voetballers die bij terugkomst op Schiphol wel handtekeningen aan de wachtende jeugd hebben uitgedeeld. Dat zijn de ware promotors die sport voor de jeugd blijven stimuleren. Anderen verdwenen met een kokervisie. Hoe dan ook blijft sport net zo onvoorspelbaar als het democratische gebeuren in Beijum.

Oeps! Wat wordt er nu weer voor een vergelijking gemaakt met sport en democratie in de wijk? Simpel gezegd, als je het sportgebeuren puur als sport wilt zien dan dien je alle nevenverschijnselen als politiek en commercie buiten beschouwing te laten. Dan is individuele of teamsport echt mooi. Helaas, die tijd ligt allang ver achter ons

Democratisering in de wijk met een kokervisie staat gericht op een schaakbord met als doel hoe zo snel mogelijk de tegenstanders of de kritische beschouwer schaakmat te zetten. Het uitschakelen van lastpakken die meer openheid en vernieuwing willen.

Tijdens een middagje surfen op verschillende sites, onder anderen twitter, gericht op de wijk, kwam er een licht tot zwaar gevoel van onrechtvaardige behandeling in mij op waarin de kloof tussen de achterban en wijkorganisatie groter groeit. Dat kan uitgelegd worden als “wij-zij” model. Getuige het feit hoe iemand met een voor de wijk openbare functie zo denigrerend over mensen uit de eigen achterban schrijft. Hij oordeelt in principe over iemand die niet meer zijn bul in een baan kan omzetten. Maar wel de juridische aspecten over openbaar wijkgebeuren haarscherp in woorden weet vast te leggen. Om verder maar te zwijgen over wijkbewoners die op hun wijze alle rechtsongelijkheid in de wijk aan de orde stellen en aan het licht brengen.

In de startblokken voor de buis of aan de radio gekluisterd, al dan niet in het Oranje uitgedost voor de tweede ronde van het Europees kampioenschap voetbal 2012. Als er maar een reden is voor een feestje, hoorde ik iemand zeggen. Is het niet voor de overwinning dan is het wel om het verlies. te verwerken. Feesten zullen we.

Schitterend om te horen hoe velen vooraf praatten over de Nederlandse kansen.

Alsof zij in de glazen bol hebben gekeken en voorspellen dat Nederland hoog in de EK groep gaat eindigen. Om vervolgens de kwart, halve en de finale te halen om Europees Kampioen te worden. Ja, zo eigengereid is ons volkje wel: alles al gewonnen hebben terwijl er nog geen wedstrijd is gespeeld. Eerst zien dan geloven, dacht ik.

Ruststand voor de pauze tussen Nederland en Duitsland 0-2. Op de radio na enkele minuten van de tweede helft de vraag van een verbaasde verslaggever: “Wat is eraan de hand met het Nederlandse elftal”?

Buiten in is het stil. Bijna geen wind, slingers, vlaggetjes hangen stil, Geen gejuich van “ja” of “ho” van omwonenden. Gemopper. Dan een kleine opleving op de radio Nederland, Duitsland 1-2. Sprankje hoop op meer. Tijd tikt door en wacht op niemand. Dan het onverbeterlijke eindsignaal van 2 x 45 minuten met een eindstand 1-2. Het gevreesde doorzagende soms zeurende vragen kan van start gaan. “Als hadden geweest is, is hebben te laat”. “Nabeschouwen” heet dat dan.  Mensen, mensen wat staan er toch vele profeten buiten het speelveld die alles beter denken te weten, hoe er in het veld gevoetbald moet worden.

De dagen erna tussen hoop en vrees op dat laatste kleine kansje. In de winkels zijn de oranje gekleurde voetbal spullen al met 50 procent gehalveerd. Vrees voor een somber scenario komt dichterbij dat ook het Nederlandse elftal net als de Zweedse terug naar  huis kunnen. Mits onze mannen het hele kleine kansje  om een goede wijze weten te benutten tegen Portugal met minimaal twee doelpunten verschil wint. Dan zijn zij nog afhankelijk van het eindresultaat tussen Denemarken en Duitsland.

Na de gespeelde tijd weten we de uitslag. Wordt het winst en doorgaan of verlies en naar huis? De bal is en blijf rond!

Eindelijk een heldere strakke blauwe hemel. Weer glimlachende en stralende blije  gezichten overal. Wie doet je nog wat? Beijum is weer zomers in het aanzien, en wat een groen ineens weer.

Op de deuren van schoollokalen hangt een briefje met “stilte, examen”.

Nog een aantal weken dan zie je vermoedelijk weer de anders zo zware volle schooltassen, nu leeg aan de vlaggenmast hangen als teken van geslaagd zijn.

Geslaagd mag je het best noemen, de verschijning van het Boeren, Burgers, Beijumers, een geschiedenisboek over 35 jaar Beijum. Over waar eens prachtige boerderijen hebben gestaan, waar weilanden met grazende paarden en koeien stonden, Daar staat nu een wijk met de naam Beijum.

Het Nieuw lokaal Akkoord(NLA) moest er aan te pas komen om een lang gekoesterde wens van velen in vervulling te brengen. Het NLA, een goede besteding voor velen dan alleen maar projecten financieren van pandjes die de meeste dagen van het jaar leeg staan. Het aanzien van die locatie mag dan sterk verbeterd en netter zijn, de doelmatigheid blijft onzeker. Of kunstwerken op blinde muren van gebouwen waarvan sommigen nu al van kleur vervagen.

Peter Rehwinkel nam het eerste exemplaar van het boek in ontvangst onder het krakend geluid van een microfoon. Verlegen lachjes en binnensmonds gemopper van “doe daar iets aan”. Heimelijk dachten de mopperaars: als je iets organiseert zorg er dan voor dat er een goed werkende geluidsinstallatie hebt. Of zet er iemand aan die beter met de geluidsinstallatie en de knoppen weet om te gaan. Het was de burgemeester zelf die de microfoon dusdanig vast hield dat zijn praatje over vertrouwen en het samen doen verstaanbaar was.

Al bladerend in het net verschenen boek over toen en nu van Beijum, kwamen de herinneringen naar boven van misschien langer dan twintig jaar geleden over een kinderrijke wijk. En de saamhorigheid.

Een zondagsfeer in de wijk. Wat een rustig moment om wakker te worden in vergelijking met de vijf dagen hard werkende medewerkers in de straat.

Ronkende motoren van vrachtwagens en meer verstoren nu al een aantal maanden de rust in een anders zo relatief rustige buurt.

De zon schijnt met hier en daar een grijsachtig wolkje, wetende dat het lente is, verlangen velen naar wat meer zon. Met wat gediscussieer over de vraagstelling om het wasgoed wel of niet buiten te hangen, smaakte de eerste bak koffie van de

dag goed. De weersvoorspelling voor deze zondag was gunstig. Zonneschijn en het zou een droge dag blijven.

Pa en ma eend zijn ook weer gesignaleerd met wat gemopper over het lawaai en de vreemde obstakels – stijgers - aan de muren van gebouwen die er staan. Het stoorde pa en ma eend blijkbaar niet als zij maar hun dagelijkse brood krijgen. Dan maar samen het terras op wandelen en bij het terrasdeur net zolang staan te kwetteren totdat de buurvrouw met een plakje brood naar buiten komt.

Interessant om te zien hoe dieren zich snel aanpassen aan een omgeving waar 5 werkdagen in de week met veel werklui en geluidsoverlast toch nog trouw blijven komen. De hamvraag blijft of het steeds hetzelfde eendenpaar is dat jaarlijks terugkeert?

Nee, neem dan Max, je weet wel de kater, deurtje in en deurtje uit. Alsof hij niet weet wat hij nu precies wil. Dat een aantal keren per dag, bij elk gering vreemd geluidje wil hij naar binnen. Schijn bedriegt namelijk, katten kunnen of weten precies aan te geven wat ze willen. Het is een kater met een neiging tot hondengedrag, bedelend om een klein beetje koffiemelk als wij koffie drinken. Of om een stukje vleeswaar wanneer wij brood eten. Moet niet gekker worden: straks praat hij nog je oren van je hoofd.

Na de ochtend koffie of ontbijt de normale dagelijkse opruimingen doen om

daarna de digitale kranten door de bladeren naar de laatste nieuwtjes. En dan je digitale post lezen. Zakelijke en of wijkgerichte post kan altijd wachten tot de officiële vijfdaagse werkweek. Een standpunt dat ik of wij als vrijwilliger(ster) al meer dan 30 á 40 jaar hanteren. Daarna bij mooi weer erop uit trekken, de wijk in of sociale contacten onderhouden. Of gewoon passief, voor zover dat mogelijk is, voor de buis zitten naar je favoriete sport kijken.

Echt een zondagsfeer waarin niets moet. En in de wijk zelf is het stil en verlaten tot hoogstwaarschijnlijk verveling van vele jongeren toe. Eerlijk geredeneerd begrijp ik hun ook wel weer.

Deze stilte en het gevoel van verlatenheid komen bij velen nu even goed uit, want morgen denderen de shovels en meer van het zware materiaal of machines. Er moet nu eenmaal worden gewerkt.

En o ja, wat er met de natte wasgoed is gedaan, gewoon in de droger gestopt.

Leven in vrijheid van nu is te danken aan de strijders van toen. Overvloeiend verleden met indrukwekkende vertellingen van aangrijpende verhalen en documentaires naar het heden, geven een beeld waarin er nog steeds een strijd woedt naar vrijheid. En beeldvorming dat mag nooit worden vergeten. Toen was alles anders dan nu, hoor je velen beweren zonder dat ze zich realiseren hoe het echt was. Of dat velen door de geschiedenis heen zijn getekend voor onze vrijheid nu. Getekend door verlies van dierbaren, vrienden. Of door verraad. Een vrijheid waarin wij in het openbaar kunnen schrijven wat we denken en vinden.

Uit de nog levendige verhalen van je ouders, opa’s en oma’s die de tweede wereldoorlog bewust hebben meegemaakt dienen we meer te beseffen wat vrijheid eigenlijk betekent. En wat te denken van alle verhalen  die nog nooit verteld  zijn.

Meer dan veertig jaar geleden reisde ik op de herdenkingsdag naar Arnhem. Op het station in Zwolle wachtte ik op de trein naar Arnhem De avondzon scheen en het overdonderend treingeluid maakte een gesprek met een passagier bijna niet mogelijk. Dan maar met een vriendelijk knikje als teken het te hebben begrepen. Een glimlach ontving ik terug terwijl de passagier plaats nam op het lege bankje.

Dan werd het ‘oorverdovend’ stil. Geen geronk van de treinmotoren of het geluid van dienstmededelingen. Reine stilte was het met een massa aan reizigers. Een indrukwekkend moment vond ik dat, wat anders aanvoelde dan het herdenkingsmoment op de televisie. Je was nu een van velen op doorreis. En dan  de 2 minuten stilte voor hen die voor onze vrijheid hebben gevochten, maar ook voor  hen die nu nog steeds vechten voor andermans vrijheden in andere landen.

En boven in de nok van het station hoorde ik een vogel fluiten.

Het is beslist niet met elkaar te vergelijken: de alsmaar voortdurende media stilte vanuit het Haagse Catshuis en dichter bij huis in de wijk de zwijgzaamheid na de Algemene Leden Vergadering (ALV). De zelfprofilering van de bekendmaking is schijnbaar groter richting de gesprekspartners. Zo van: kijk ons eens, wij nodigen iedereen uit voor een ALV. Daarna de zwijgzaamheid over wat er wel of niet op de ALV werd besproken. Ik zie het al gebeuren: horden aan journalisten voor de deur,wachtend op informatie over wat daar besproken is en tal van kritische vragen. Zou te mooi zijn om waar te zijn, want een wijkorganisatie is er immers voor iedereen?

Toch maar een tijdje blijven surfen op de diverse concurrerende wijk sites. Zelfs op hun eigen site of daar antwoorden of reacties te vinden zijn? Ja hoor, pas na drie weken een impressieverslag.  Met de technische digitale mogelijkheden zou een snelle actuele informatievoorziening mogelijk moeten zijn. Immers wat vandaag actueel nieuws is, behoort morgen weer tot het verleden.

Al lezend kwam er een brandende vraag naar boven: of de ALV wel voor iedereen openbaar toegankelijk was? De impressie gaf daar geen concreet antwoord op dan alleen maar lof en laten zien hoe goed iedereen – nee zij - met Beijum bezig is. De hotlines aan onderwerpen waarmee gescoord kan worden als de ALV, borg schouw, Gerrit Kroll brug, Groen & Grijs en groene long, Heerdencomités, jongerenhuisvesting, NLA en meer, doen het altijd goed.

Vooral als men alle kritiek over eenzijdigheid en bestuursvorm buiten beschouwing laat.

“Oude schoenen zitten vaak het lekkerst” luidt het spreekwoord. Of “wie zwijgt stemt in met de huidige gang van zaken.”

Ruimte voor iets nieuws als een onafhankelijke en kritische Beijumkrant of modernisering van een wijkorganisatie met een breder draagvlak is blijkbaar een te kritische benadering. Getuige ook het eindresultaat van een onafhankelijk onderzoek dat gezien de privacy en het vertrouwelijke karakter niet verder openbaar wordt gemaakt. Of dat ook een stelling is, mag u zeggen!

Duidelijk is wel dat een vernieuwde democratisering in Beijum vanuit de wijk zelf dient te komen. En wie is nu de lachende derde?

 

juridische

Weerfoto's Beijum

19 juli 2018 Beijum
19 juli 2018 16:4919 juli 2018 Beijum
26 mei 2018 Beijum
26 mei 2018 20:0326 mei 2018 Beijum
16 mei 2018 Beijum
16 mei 2018 14:0716 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 17:3515 mei 2018 Beijum

beijumnieuws2