Get Adobe Flash player

Harm's Column

Dat er in Beijum meer gebeurt dan de groene long of de jaarlijkse schoonmaak acties en Koninginnedag, waar de beijumkrant het steeds over heeft, getuigt de stille aanwezigheid van containers en mobiele toiletten in en rondom het winkelcentrum West. Het grootonderhoud en renovatie van douchen in de huurwoningen rondom het winkelcentrum West is al enkele weken bezig.

Activiteiten die voor velen best als ingrijpend worden ervaren gedurende de werkzaamheden. Tijdelijk niet op je eigen toilet kunnen. Hakken en frezen en al wat er meer bij komt kijken. In- en uitlopen van hardwerkende medewerkers

Het is best voorstelbaar dat velen denken: als het maar weer vrijdagmiddag is. Even geen lawaai in de straat van hakken en frezen. Twee dagen geen in en uitloop van goed werkende medewerkers. Er gebeurt meer dan de renovatie van douches. Zo wordt al het enkel glas in de huurhuizen vervangen door dubbelglas. Vervolgens worden alle daken betere geïsoleerd.

Dan zijn zij er nog niet, want ook het hang- en sluitwerk wordt gecontroleerd en zo mogelijk vervangen. Dan nog het schilderwerk.

Genoeg activiteiten in verschillende Heerden rondom het winkelcentrum West in een tijd van recessie. Dat alles zonder een cent bij hoeven te betalen.

En buiten ontwaakt iedereen uit een winterslaap om glimlachend de zon te omarmen als een verwelkoming na de sombere wintermaanden…

Op een rustige zondagmorgen mijn eerste bak koffie als altijd en naar buiten starend zag ik dat het bewolkt was. In de loop van de middag gaat de zon schijnen, was de voorspelling. Dagen daarvoor had ik de lentegeuren ingeademd in de hoop dat de lente zich snel laat zien. “Ik hoorde vanmorgen sinds lange tijd weer het geluid van een duif, vertelde partner”. “ja, en de vogels fluiten weer”. Nu maar hopen dat pa en ma waggel, eenden echtpaar, dit jaar ook weer van de partij zullen zijn?

Een schril contrast met alle berichtgevingen over dat Nederland in een ernstige economische crisissfeer zit. Het doet denken aan een nummer van Boudewijn de Groot “Als de rook om je hoofd is verdwenen‘ ziet men de consequenties van nog meer te moeten gaan bezuinigen dan al bekend was.

En de onzekere tijden voor velen gaan toeslaan en moeten hun broekriem nog strakker aanhalen dan eerder was voorspeld. Beslist geen eenvoudige opgave in onzekere tijden van veranderingen. Of met een mooi politieke benaming “hervorming” genoemd.

Wetende dat er meer gebeurt in deze hectische samenleving waarin in tijden van crisis niets meer met zekerheid gezegd kan worden, beweren velen: dat studeren, werken en meedoen als vrijwilliger voor iedereen positieve kanten heeft bespeur je de maatschappelijke onrust toenemen met demonstraties voor het behoud van werk.

Mag allemaal best waar zijn zolang men niet zeker kan zijn van mogelijkheden, groeit de onrust.

Hervorming in een samenleving van wikken en wegen. Oude schoenen weggooien voor nieuwe om te bezuinigingen. Of om te veranderen van voorzieningen als ondersteuning om deel te kunnen blijven nemen aan het sociaal maatschappelijk verkeer.

En dichterbij huis wachten velen nog steeds op het eindresultaat van een in het jaar 2011 gehouden vervolgonderzoek over het democratisch gebeuren. Of wordt er achter de schermen stilzwijgend ook hervormd?

Wat vast staat is dat: “niemand weet wat er morgen gebeurt wat gisteren is geweest”.

 

Gaat de “tocht ter tochten” door of niet,  was wel de meest gestelde vraag van de afgelopen weken. En wat een massagebeuren over de Friese Elfstedentocht.  

Voor velen die van schaatsen houden en daar zelf actief aan deel kunnen nemen betekent dat een positief massaal gebeuren waarin verbondenheid en saamhorigheid hand in hand gaan om er wat van te maken. En voor de niet schaatsers een lust om ernaar te kijken. En dan een domper dat de tocht ter tochten op het laatste moment toch nog werd afgelast. Geschaatst wordt er toch wel is mijn nuchtere gedachte. Daar hoef je geen Fries voor te zijn.

Wat mij verraste was toch wel de groter onderlinge verbondenheid en saamhorigheid. Het bestaat nog!

Wat de Elfstedentocht voor Friesland is, is het carnaval van het midden en zuiden van Nederland.

Zelf een liefhebber van de warme zon nodigde het mooie droge vriesweer mij uit om even een klein ritje te maken, er moest toch nog een brief worden gepost.

Een observerende en vriendelijke mevrouw deed een brief voor mij in de brievenbus. Zwijgend observerend in de zin van herkenning. Soort van; ik ken je, maar waarvan en in welk verband? Ik herken dat beeld heel duidelijk bij mijzelf. Ooit eens gepraat te hebben en dan later de zelfde persoon enkele weken later opnieuw tegen te komen.

De brief was inmiddels gepost en voor een deel vervolgen wij samen onze weg richting de grootse supermarkt van Beijum. Misschien kwam het wel door de vele begroetingen van alle kanten waardoor de mevrouw haar observerende stilte verbrak met een vraag: “U komt mij bekend voor”. “Kan het zijn dat ik u op een van de sites ben tegengekomen”? Kon niets anders dan deze vraag bevestigend beantwoorden. Waarom schrijft u niet wat meer over “integratie in de wijk”, voegde zij met een glimlach eraan toe. “ik zal het in overweging nemen”, was mijn reactie. Het eindpunt was bereikt waarop onze wegen scheiden. Zij dook de supermarkt in en ik vervolgde mijn weg naar huis.

Materiaal voor een nieuwe column ligt gewoon op straat voor het oprapen. Al stilzwijgend brainstormend over waarom juist het onderwerp “integratie”, eindigde mijn brievenbustochtje weer veilig thuis, waar ik de geur van draadjesvlees al rook.

Tegen beter weten in durven te zeggen “er ligt gelukkig geen dik pak sneeuw” zoals jaren terug. Tegen beter weten in niet beweren dat ik de andere de pret van sneeuw zou misgunnen. Integendeel, wetende dat ik dan door gladheid de bosjes inrijd,

wachtend tot iemand mij eruit trekt. Of kijkende mensen hoe manoeuvrerende bewegingen men maakt om in de goede rij richting te blijven. Tot nu toe zijn dit soort lachwekkende gemanoeuvreer nog niet voorgevallen en genieten velen van het rustige en droge of natte en koude winterweer.

Tegen beter weten in, ook durven zeggen wat je vindt, denkt of voelt is vandaag aan de dag een dagtaak geworden. Een dagtaak van balancerend wikken  en wegen over de vraagstelling “kan ik mijn visie, denkbeelden van vandaag aan de dag” nog wel uiten’? Hoe zwart wit of hard moet je daarmee om gaan als je weet dat er mensen zijn die alles eerder op zichzelf betrekken. En het moeilijk vinden onderscheid te maken tussen het persoonlijke en het algemene belang. Als je je niet lekker voelt kun je naar een goede vriendin of vriend gaan. Of naar een huisarts. Maar waar moet  je heen als je het ergens  niet mee eens bent of steeds te horen krijgt: “is nog in onderzoek”. “Nu nog?” denk ik dan en wacht met vele anderen weer af. Vreemd toch dat velen relatief langer op antwoorden moeten wachten dan waarschijnlijk noodzakelijk is. Bijna overal heb je richtlijnen en procedures voor waarbinnen een antwoord of resultaat bekend moet zijn. Waarom dan niet over het reilen en zeilen van een wijkontwikkeling. Als je maar meedoet moeten velen tegenwoordig denken, zonder kritische zijn. Wetende dat ooit vele onderzoeksresultaten boven tafel komen. Of wachten zij totdat de kritieke bewoners moe zijn en zwijgen? En intussen houden wij elkaar in balans, respecterend in wie wij zijn. Of wat wij voor de wijk zien aan mogelijkheden.

Niet tegen beter weten in, weten wij allen dat er morgen weer een nieuwe dag komt met nieuwe mogelijkheden en kansen om het nog beter te doen. Maar ja, hoe?

Een week later. Na een glimlach, hapje, drankje en een praatje. Even elkaar zien in een roes van… ja in wat voor een roes eigenlijk? Van opluchting dat de jaarwisseling relatief rustig is verlopen. Of van “goede voornemens” om op de in geslagen weg van Beijum verder te gaan. Of wordt 2012 een jaar om nieuwe wegen in te slaan met nieuwe kansen en mogelijkheden? Zomaar twee vragen die nog uit het verleden moeten worden beantwoord om concreet de volgende nieuwe stap te kunnen maken.

Wie beweert dat Beijum stilstaat of vastgeroest zit in tal van regels en gemaakte afspraken die elkaar telkens weer tegen spreken of tegen werken? En wie beweert dat Beijum onveilig is? Allen hebben gelijk of ongelijk, als je dat gaat benaderen vanuit het perspectief om alle werkgroepen of wijkorganisatie in de belangstelling te houden. Of om te laten zien hoe goed zij menen bezig te zijn. Dat is ook een manier van werken. Maar alle gekheid op een stokje Beijum is en blijft in beweging op tal van terreinen. Er is meer kritische en meer actuele informatie over Beijum gekomen,  dankzij de digitale websites die in de afgelopen 4 à 5 jaren breder het dagelijkse gebeuren van de wijk in beeld wisten te brengen. Jammer dat dat niet altijd door anderen in dank wordt afgenomen. Wie had het toch weer in haar doelstelling staan? Het activeren van samenwerking en betrokkenheid?

Na een feestmaand van december volgen meestal twee stille maanden. Januari en februari van rust en uitbuiken en bijkomen. Ook maanden van een gevecht tussen wat een ieder op zijn eigen wijze op 1 januari 2012 heeft besloten aan goede voornemens te doen. Of dat juist niet meer te doen.

En Max, de kater ligt lekker ontspannen op de boekenplank, heeft zijn rust terug.

In de laatste dagen van het jaar op de drempel naar 2012 maken velen de balans op over het afgelopen jaar. Terug kijken betekent meestal stilstand. Of lering trekkend met de conclusie dat het anders en beter moet. Ja “anders en beter”, een opmerking of een gezegde in de hoop en verwachting dat het beter wordt.

Even nog geen aandacht voor de  economische crisis voor de dag van morgen, want ook dit jaar is er net zoveel vuurwerk verkocht als het vorig jaar. Een feest om de schade van vandalisme te beperken mag wat kosten, denk ik dan maar. Aan de andere kant wordt er in ongeveer vijf minuten tijd miljoenen aan vuurwerk de lucht in geschoten.

Ook Beijum maakt zich op en neemt passende maatregelen om schade aan persoonlijk of zakelijk bezit tijdens de denkbeeldige drempel naar het jaar 2012 te beperken. Vanuit het collectief worden er weer activiteiten georganiseerd voor jong en oud. Waren de tijden van jaren terug waarin eigen initiatieven voor het houden van een mooi volksfeest dan zoveel anders dan nu? Triest is het te bespeuren dat er steeds meer collectief vanuit Gemeentelijke oogpunt en veiligheid wordt geregeld.

Met een kritische blik naar morgen wens ik iedereen een goede start toe van 2012.

 

Vanuit mijn slaapkamerraam naar buiten kijkend zie ik de zon schijnen aan de blauwe hemel alsof het voorjaar wordt. Schijn bedriegt, want het is rustig en droog herfstweer. Zouden wij dit jaar een witte kerst krijgen of een groene? Luisterend naar weergoden wordt het een groene kerst.

Het mooie koude herfstweer geeft nog geen greintje kerstidee of gevoel van: hè, fijn weer de gezellige bezigheid om de boom op te tuigen.

Om mij heen zie ik al die kerstreclames en eetprogramma’s op de televisie en over hoe je het beste een mooie kersttafel kan dekken. Die zaken zorgen er wel voor dat het kerstgevoel er komt.

De kerststress slaat ook weer om zich heen. De mooie sfeerverlichting, de hebberigheid staan in schril contrast met het leed of de verborgen eenzaamheid in de wereld. Ver weg en dichtbij huis onder alle lagen, van jongeren tot ouderen. Ook dat wordt meestal vergeten in ons bestaan en in onze gehaaste samenleving. Een samenleving vol verzadiging staat bij velen op de eerste plaats in plaats van “het welzijn” of  een hart onder de riem steken of  een  schouderklopje. Voor velen lijkt dit soort opmerkingen soft of zwak geredeneerd. Zij houden daar niet van.

 

Morgen is alles dan weer voorbij en voordat je het weet worden alle wonden geheeld en wordt er opgeschept over hoe stoer zij waren.

 

Nee, laat mij mijn of onze eigen feestdagen vieren op onze eigen wijze met in ons een symbolische gedachte aan velen anderen die wij al dan niet kennen.

 

De dichte mist van de afgelopen tijd lijkt wel symbool te staan voor de in onderzoek zijnde zaken in de wijk. Resultaten van verdere onderzoeken laten nog steeds op zich wachten. En de mist wordt alsmaar dikker en dikker. De bureauladen voller en voller met bevindingsrapporten, wachtend op openbaarmaking van feiten.Spelend met natuurelementen en de harde democratische ‘samen doen’-mentaliteit,  overlappen normen en waarden elkaar telkens weer. Elkaar tegenwerken in het beeld van “samen doen” om de wijk op een hoger niveau te tillen verdwijnt in de dichte mist. In de verte hoor je briesende paarden hinniken, bijna stampvoetend, als er weer een kritisch artikel of opmerking wordt geplaatst. Waarom eigenlijk, als alle kritische vragen kunnen bijdragen aan een ja-blok, dan is er sprake van een “samen doen”- beleid. Vandaag de dag zie je een ontwikkeling plaatsvinden waarin ieder voor zich werkt en persoonlijke rancune en het algemene belang met elkaar verweven lijken te zijn. Moeilijke en ingewikkelde vraagstellingen worden afgedaan met “te ingewikkeld”.  Of zich verschuilend achter anderen.  Het lijkt wel een kleuterschaakbord. En de lachende derde die met de buit ervan doorgaat.  

En de mist wordt dikker.

Wat als de dichte mist optrekt en alle feiten voor iedereen zichtbaar worden?

“Samen doen” blijft een goede slogan. Nog beter is met open vizier kritische vraagstellingen over hoe de wijkbelangen heden wordt vertegenwoordigd tegemoet te treden en de feiten te laten spreken.

juridische

Weerfoto's Beijum

beijumnieuws2