Get Adobe Flash player

Harm's Column

Januari en februari van het nieuwe jaar worden door velen als twee sombere maanden ervaren. Koud, grijs en stilte. De start van 2015 werd gekenmerkt door talrijke onzekerheden en aanslagen in de wereld. Maar vooral door de vele veranderingen in de sociale wetgeving in de zorg en het recht erop. Denk hieraan aan de overheveling van het Rijk naar de Gemeente waarbij de criticasters al hun vraagtekens hadden geplaatst. En geroepen dat het een chaotische administratieve rompslomp werd. De trein denderde door want de bezuinigingen moeten doorgaan

Zowel in de media als op straat wordt je geconfronteerd met schrijnende verhalen dat er na bijna twee maanden nog steeds in onzekerheid bent of de noodzakelijke zorg of ondersteuning in de huishouding nog wel in gewenste huidige vorm wordt verleend.

Steeds van het kastje naar de muur gestuurd te worden als je alleen maar een simpele vraag stelt van: waar de zeer vertrouwde persoonsgegeven per post hebt verstuurd; de betalende instanties blijven beweren die niet te hebben ontvangen. Of wel te hebben ontvangen maar niet te verwerken is. Extra negenentwintig miljoen werd er ingepompt om alle chaotische veranderingen aan te pakken. Allesbehalve een soepele overgang waarbij de ambtenaren zwijgen die deze overgang onder hun beheer hebben. Het reclamespotje: de samenleving verandert, de zorg verandert mee gaf een te mooi beeld om waar te zijn. En de trein dendert maar door, want er moet bezuinigd worden. Of bespeuren we ergens toch dat de trein in snelheid mindert om de overheveling in rustige vaarwateren te brengen.

Ik werd ineens opgeschrikt door gemopper in de keuken tegen Max de kater: loop niet voor mijn voeten als ik aan het koken ben. Een gebruikelijk ritueel van bijna alle huisdieren die zodra de baasjes des huizes de keuken ingaan zij per definitie wat te eten krijgen. Terwijl zijn bak nog vol is en er vers water staat. Soms verwonder ik mij hoe het baasje en Max met elkaar communiceren. Zeg weleens: doe gewoon het is een dier. Ook dieren hebben aandacht nodig ook. Geen woord tussen te krijgen inderdaad ook huisdieren hebben liefde en aandacht nodig.

33 JAAR LATER

Een blik uit het raam laat een regenachtige, grijze en kleurloze wereld zien met veel fluitende wind door de kieren van de voordeur. De echte winter met sneeuw, vorst en ijzel laat op zich wachten. Wat nog niet is kan nog komen. 

Dat was in januari 1982 wel even wat anders. Het vroor dat het kraakte. Boten lagen bevroren in het water. Schoolkinderen schaatsten op het Dierens-kanaal in Gelderland. En langs het kanaal stonden kraampjes met warme broodjes, chocolademelk en erwtensoep. Wij reden met vijf miauwende katten, goed beschermd op de achterbank van de auto, richting Groningen naar ons nieuwe huis. De keuze voor het Noorden was uit nood geboren omdat de woonsituatie van dat moment geen ruimte bood voor rolstoelgebruikers. Informatie leerde ons dat het nog wel twee jaar zou gaan duren alvorens in die omgeving levenslooprolstoelvriendelijke huurhuizen gebouwd zouden worden. We waren vastbesloten als het ervan kwam terug te gaan naar de Gelderse natuur en het stadje Doesburg. En zo reden we richting Noorden. We lieten een deel van onze jeugd achter. De vijf katten, veilig op de achterbank, miauwden nog steeds ondanks hun slaappilletje dat ze eerder op de morgen hadden gehad. Zo arriveerden we ongeveer twee uur later in onze nieuwe woonplaats waar in het jaar 1987 onze zoon werd geboren.

Wat hebben mijn zoon en ik vanaf zijn derde jaar veel speelplaatsen bezocht! Ik hoor nu nog weleens de opmerking: “ik herken u als degene die met dat kleine jongetje voor op uw rolstoel door de wijk rijdt”. Grinnikend zeg ik dan “dat kleine jongentje is nu een kerel die bijna is afgestudeerd”.

Ik kan me ook nog herinneren dat ik me in de beginjaren druk maakte voor het behoud van een voor de jeugd geplaatste basketpaal aan een blinde muur. Deze moest worden verwijderd om plaats te maken voor twee parkeerplaatsen. Vandaag aan de dag zijn zulke thema’s maar peulenschillen waar nauwelijks nog aandacht voor bestaat. Je ziet de speelplaatsen langzaam uit het wijkbeeld verdwijnen.

Dat is nu 33 jaar geleden en we wonen nog steeds in Groningen met zoon en Max de kater. Vrouw zonder huisdier is ondenkbaar. Onze zoon zegt weleens “mam, pap, wanneer verhuizen jullie eens, ik ga straks ook het huis uit”. En de wijk verandert ook. Een zeer terechte opmerking, want de wijk is in de afgelopen jaren sterk veranderd. Hoe dan ook, door het wispelturige politieke klimaat van wetten en regelgeving is de vastbeslotenheid van 33 jaar geleden drastisch bijgesteld. Mogelijkheden en onmogelijkheden en of wensen worden vandaag de dag, 33 jaar later, nauwelijks meer gemaakt vanuit een droom of een plan. Eerder vanuit zakelijke overwegingen.

 

In de rookdampen van vuurwerk wensen waarin velen elkaar in verschillende talen en op diverse manieren de beste wensen voor het jaar 2015. Afhankelijk tot welke relatie je met iemand hebt worden de wensen bezegeld met een handdruk, zoen of knuffel. Of gewoonweg de opmerking tussen de bedrijven door “o ja, nog een voorspoedig 2015 gewenst”.

De virtuele drempel naar het jaar 2015 met een blanco bladzijde in de agenda rustig genomen in het besef dat de drempels in de samenleving wel degelijk aanwezig zijn. Of dat de agenda’s al volstaan met al dan geen belangrijke bijeenkomsten in het nieuwe jaar. De resterende digitale gegevens uit 2014 gaan mee de virtuele drempel over naar 2015 omdat deze nog niet of onvoldoende zijn afgehandeld. Papier en digitale bestanden zijn geduldiger dan de mensheid. Vandaar dat er moeilijk sprake kan zijn van een blanco start in het jaar 2015. Het verleden blijft velen nog jaren achtervolgen.

Inmiddels zijn de rookdampen van het vuurwerk verdwenen en met een winters zonnetje en een strakke heldere blauwe lucht maken velen de balans op. Een balans van opluchting dat de decembermaand relatief goed en rustig is verlopen. Maar ook  met een zorgelijke blik hoe het mogelijk is dat er iemand volgens berichten drie jaar lang dood in huis heeft gelegen zonder dat iemand het heeft opgemerkt en er melding van maakte. Is de samenleving al zover heen dat niemand, zelfs geen aanwezige buurtbeheerder heeft opgemerkt dat de brievenbus vol bleef.

Dan te bedenken dat Beijum langzamerhand vol stroomt met sociale informatie teams en begeleiders waar velen een beroep op kunnen doen. Er  behoort een buurtbeheer te zijn die de buurt controleert. In plaats daarvan zie ik een steeds grotere afstand ontstaan tussen functionarissen en de mensen in de straat. Ik aarzel een beetje om dit alles te benoemen omkleed met kritische stellingen of de sociale informatie teams of buurtbeheer daadwerkelijk naast iemand staan. Zo heeft ieder zijn eigen specifieke werkzaamheden Toegegeven, zij zijn gehuisvest of hebben een werkplek in de wijk. Als dat het enige argument is als zijnde laagdrempeligheid in de wijk aanwezig zijn. Ja, dan hebben ze gelijk en mogen de banken en overheidsgebouwen daar hun voordeel mee doen.

De eerste week van het nieuwe jaar zit er weer op met nieuwjaarsrecepties en toespraken. En van dankbetuigingen dat de virtuele drempel naar 2015 redelijk tot goed is verlopen. Klagers blijven er altijd wel. Wat blijft is de discussie of het zware vuurwerk nu echt aan banden moet worden gelegd. En of dat het afsteken van vuurwerk nog verder aan banden moet worden  gelegd. Nee, ik vind alleen dat de vreugdevuren in de straten wel strenger moeten worden aangepakt. Hoe zonde is het te zien hoe de pas gerealiseerde herbestrating waar jaren over gedacht en gepraat is door vreugdevuren er weer matig tot slecht uit ziet.

 

Het is koud buiten. Binnen is de centrale verwarming aan. Beijum hult zich langzaam in winterstemming. De openbare discussies van voor- en tegenstanders over de Pietenrol ebt weer weg en maakt plaatst voor kerststress. Zo snel gaat de tijd voorbij. Dat in het besef hoe relatief alles blijkt te zijn dat er over de hoofden van kinderen heen een oeroud nationaal feest zo ter discussie heeft gestaan. Had die discussie dan niet voor of erna gevoerd kunnen worden om in alle rust te zoeken naar een evenredige modernisering? Wijsheid is soms om iedere dag iets los te laten omdat het nu niet meer relevant is en omdat de kerststress van gezelligheid en warmte de overhand krijgt.

Maar een periode van terugblikken op het afgelopen jaar breekt aan. Hoe onrustig en onzeker de samenleving door te vele hervormingen is geworden. En hoe een aantal mensen een prachtige multiculturele wijk als Beijum (anders) op de kaart hebben gezet dan die in werkelijkheid is. Dat het wiel van communicatie en saamhorigheid steeds opnieuw dient te worden uitgevonden. Er aan denkende dat er geen onafhankelijke wijkkrant gerealiseerd mocht worden. Alles is zo relatief en verwaarloosbaar tegenover veel grotere knelpunten als het betaalbaar blijven van sociale huurwoningen en de steeds hoger wordende premie van de zorgverzekering en de eigen bijdrage in 2015. Of de zorgen om de aardbevingen die de mensen in het Noorden zich maken. Zomaar enkele voorbeelden waar het afgelopen jaar op verschillende niveaus de tongen blauw zijn gepraat. Opkomen voor doelgroepen en het uiten van signalen uit de straat is en blijft ook in het komende jaar hard nodig.

Verder kijken dan je eigen voordeur en straat of wijk bespeur je een grotere toename van mensen die uit nood een beroep moeten doen op de regionale landelijke voedselbanken.

Een licht gevoel van opgedwongen saamhorigheidsgedragingen borrelt op over de wijze hoe de regionale voedselbankacties worden gepresenteerd. Het lijkt bijna op het afkopen van je gemoedsrust. Laten zien hoe goed velen zijn met de kleinerende motivatie “dan hebben zij ook wat extra’s. Vreselijk dat men zo kleinerend reageert, want velen komen bij de voedselbank terecht door factoren van buitenaf waar zijzelf geen invloed op hebben. Denk bijvoorbeeld aan de nog steeds instabielere economische tijden waarin hervormingen en sluitingen van bedrijven de boventoon voeren. Dan zij die anders – onverstandig – omgaan met beschikbare middelen.

Dat alles staat in de schaduw van brandende lichtjes en kaarsen waarin gezelligheid van kerstmis en oud & nieuw de boventoon voeren. We wensen iedereen in verschillende talen of gebaren een mooie tijd toe. 

Was Beijum zo in de ban van de angst dat er geen viering van het jaarlijkse kinderfeest kon worden gehouden? Dat alles vanwege de Pieten-perikelen. De vaagheid waarmee deze annulering door een buurtcentrum werd gedaan, roept de vraag op, op welke feitelijke gronden dit besluit werd genomen. Met een niet zo’n sterk interview op TV Noord refereren zij aan de perikelen tijdens de aankomst van de goede Sint en Pieten in Gouda en Amsterdam. En de landelijke open discussie over de rol van de Pieten. De organiserende partijen in Beijum waren bang dat tijdens het nationale kinderfeest ongeregeldheden zouden ontstaan waar zij geen verantwoordelijkheid voor wilden dragen. Het vreemde was dat alleen die locatie, buurtcentrum de Kleihorn in Beijum, met vage argumentenkwam over onrust als reden om het nationale kinderfeest niet te laten doorgaan, terwijl soortgelijke feesten in de wijk wel doorgaan. Vaagheden en verbazing alom dat er over de hoofden van de kinderen zo met hun wordt omgegaan. Kinderen zien in een oude traditie geen discriminerende of multiculturele botsingen. Anders denkenden maken er een probleem van en boezemen elkaar angst in die niet reëel is. Angst is nooit een goede raadgever geweest. Waarom help je dan mee om voor de jeugd een spannende middag te organiseren? Om deze vervolgens met bijna geen feitelijke argumenten een week van te voren af te blazen. Altijd wel wat te betuttelen in de wijk.

Nadat de annulering bekend was en zelfs het regionale en het landelijke nieuws haalde, waren de reacties en meningen in de wijk niet misselijk te noemen. Vreemd was het wel als je bedenkt dat er in het voorjaar al afspraken waren gemaakt die in de week voorafgaande aan het jaarlijkse kinderfeest worden geannuleerd. De open discussies over pieten loopt al maanden. Beijum haalt weer eens de landelijke pers over misschien wel weer een storm in een glas water.

Het ging op een gegeven moment niet meer over een nationaal kinderfeest, maar over onderlinge akkefietjes van volwassenen die elkaar betuttelen over wat eigenlijk? Wanneer worden deze mensen eens volwassen en staan ze voor een mooi nationaal jaarlijkse kinderfeest. Door de angel van verantwoordelijkheid eruit te halen zullen de kinderen alsnog een mooie feestmiddag hebben.

Blok, minister van wonen en rijksgebouwen: ontzet over misstanden wonen was het eerste dat ik vanmorgen las op mijn favoriete nieuwssite. Op 30 oktober 2014 werden de resultaten openbaar gemaakt van het zwaarste middel, een openbare parlementaire enquête onder ede, naar de handel en wandel van een aantal project ontwikkelaars en corporaties in ons land. Het kleine landje dat alles onder controle denkt te hebben faalt en vertrouwt op uitvoerders met hun grootse plannen en ideeën voor nieuwe en grotere projecten dan het bouwen van huurwoningen. Of nieuwe wijken uit de grond stampen. Dat vraagt veel denk- en praatenergie maar niet tegen elke prijs. Een Maserati als status symbool voor de complexe samenleving waarvoor zij werkzaam zijn.

Brainstormende filosofische gedachtegangen en plannen vastgelegd in grootschalige geldverslindende projecten van beiden veranderen in een grote luchtbel vol ontzetting en verbazing en een dringende schreeuw van “dit mag nooit meer gebeuren”. Naast deze indringende schreeuw stellen velen met mij de vraag of alle veranderingen van de woningmarkt in de jaren 90 wel een goede zet was? Vanaf dat moment zag je een toenemende zorg plaats vinden of huren voor velen in de toekomst nog wel mogelijk is? Zo ja, tegen welke redelijke huurprijs?

De huursector verandert in een snel tempo. Het openbare parlementaire eindrapport met de toepasselijke titel ‘ver van huis”, heeft ons allen een kijkje achter de schermen gegeven, hoe er door sommige project ontwikkelaars en corporaties met gemeenschapsgelden werd omgaan. Daarvoor betalen duizenden huurders nu jarenlang.

Het bevestigt maar eens weer opnieuw hoe groot de afstand blijkt te zijn tussen politiek, ambtenaren en burgers. Terwijl de politiek met een vooralsnog oppervlakkige reactie kwam van ontzetting en dat de meerderheid van de Tweede kamer het eens is met de aanbevelingen uit dat rapport zijn de huurders de dupe. Zij draaien op voor al het onbehoorlijk ondoorzichtige bestuurlijke gedragingen waarover pas in december een politiek oordeel wordt verwacht. Intussen worstelen velen met de vraag: kan ik bij een normale besteding in de toekomst nog in mijn huis blijven wonen? Een reële vraagstelling die steeds actueler wordt als je leest dat er relatief veel meer uitzettingen zijn geweest dan in jaren daarvoor. Of dat per definitie altijd te verwijten is aan een onverantwoordelijke bestedingspatroon? In een steeds harder wordende en ingewikkelde samenleving waarin niets meer zeker lijkt, blijft het uiten van de zorgen met betrekking tot de te hoge vaste lasten een bittere noodzaak.

Intussen wandelen door de wijk Beijum. Pratend onder een rustige herfstzonnetje. Ja Beijum met haar vele boeiende verhalen en gezichten. Maar ook een wijk van grote en kleine zorgen over hoe het verder zal gaan, want ook hier wordt de aardbeving vaker gevoeld.

Realistische praatjes zijn het om alles mooier voor te stellen dan het in werkelijkheid lijkt te gaan gebeuren. De samenleving verandert, wordt harder en het gaat steeds om de vraag hoe kan er meer bezuinigd worden? Mooie praatjes van beleidsmakers en uitvoerders als realisten, Vertellers die de bezuinigingen een nieuw gezicht moeten geven over wat er aan veranderingen in Nederland staat te gebeuren. Verzachtende formuleringen waarmee bedoeld wordt er wat nog wel kan en wat niet meer mogelijk is. Meerdere ondersteunende en zorginstellingen worstelen met deze – laten we zeggen – veranderingen. Neem de Thuiszorg als voorbeeld waar veel banen worden wegbezuinigd terwijl de vraag alsmaar groeit en groeit.

En zo blijven de beleidsmakers bezig of uitvoerders als leidinggevende, managers, ambtenaren met het uitleggen van dat beleid dat de zorg mee veranderd. Eerder kunnen we erover praten dat de zorg mee moet veranderen Omslachtige algemene termen als “het moet anders, efficiënter ” vliegen om je oren zonder dat iedereen feitelijk weet waar men aan toe is. Tegen welke prijs vragen velen zich af als je ziet hoeveel er aan algemene informatie materiaal wordt besteed. Het toverwoord van alles is de participerende en mantelzorg samenleving. Hoor velen al denken en vragen “wat heeft participatie met thuiszorg te maken?”. Het antwoord lijkt eenvoudiger te zijn dan het is. Het betekent dat er eerst wordt bekeken of familie – partners, broers, zusters, buren en/of mantelzorgers – een deel van de huishoudelijke taken kunnen overnemen alvorens wordt besloten of je al dan niet voor Thuiszorg in aanmerking komt. Of de Nederlandse samenleving daar klaar voor is, is vraag twee omdat velen ook een eigen leven, baan en schoolgaande kinderen hebben. Kort door de bocht geredeneerd “de samenleving wordt anders ingericht in de zin van meer afhankelijk van elkaar en voor elkaar”. Dat noemen ze dan participatie.

Buiten schijnt een herfstzonnetje en op een blinde muur met stoepkrijt geschilderde diverse harten waarop staat “love you”. Net het tuinpad afrijdend richting bakker hoorde ik een jongensstem roepen vanuit de woonkamerraam op de derde verdieping “dag buurman”!

 

 

Wat is het een mooi moment als je ’s morgens je ogen opent en de stralende nazomerzon je zwijgend een ochtendgroet brengt. Vogels kwetteren wachtend op broodresten die bewoners trouw elke morgen strooien. Dat alles tegen nog steeds een heldere blauwe hemel. Echt een nazomersfeertje. De natuur verandert langzaam in prachtige herfstkleuren. Wegtrekkende vogels naar koude of warme oorden luiden de koude en donkere periode weer in.

En voor je het weet hebben de scholen alweer herfstvakantie. Dat terwijl je nog midden in het nazomergevoel zit met prachtige herfstkleuren met dwarrelende bladeren die knetteren als je er doorheen loopt of rijdt met een rolstoel. Dat alles in een nogal onrustige samenleving waarin veranderingen en onzekerheden elkaar versterken in een centrale vraagstelling: hoe gaan we verder?

Gemeentes schijnt eruit te zijn om de jeugd- ouderen en thuiszorg per januari 2015 van het Rijk over te nemen. Langzamerhand zien we de gevolgen ontstaan waarin deze overdracht wordt ingericht. De schaduwzijde is wel dat er per Gemeentes grote verschillen zullen gaan ontstaan.

De indrukwekkende zomer van 2014 ligt achter ons of de eerste toonzetting en teleurstellingen in Beijum zijn alweer gezet over de mogelijke vestiging van een nieuw wijkbedrijf. Vier dienstverlenende organisaties vestigen zich in de voormalige school De Doefmat. Mogelijk al in oktober. Het nieuwsblad van het Noorden berichtte hier al over dat Bewoners Organisatie Beijum (BOB) zich bij de neus genomen voelt omdat zij zelf een wijkbedrijf voor en door bewoners probeerde op te zetten. Concurrentie staat niet stil enhad blijkbaar een betere invulling voor een wijkbedrijf. Hebben velen het dan nog niet door dat het algemene zakelijk belang nog steeds voorrang heeft op wijk of individuele inbreng. En sinds wanneer wenst het wijk bestuur invloed te hebben bij mogelijke invulling van openbare schoolgebouw dat volgens het bericht een dienstverlenende functie krijgt.

Nu proberen een wijkbedrijf op te zetten van en door bewoners in een onrustige tijd waarin een razende doordenderende snelheidstrein en toonzettingen over de wijk niet stoppen lijkt mij dat geen realistisch kans van slagen hebben. Alleen al om het feit dat de toonzettingen uit het verleden steeds een struikelblok zijn. Probeer eerst deze snelheidstrein te stoppen en ruimte te scheppen voor zakelijke dialogen.

 

juridische

Weerfoto's Beijum

16 mei 2018 Beijum
16 mei 2018 14:0716 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 Beijum
15 mei 2018 17:3515 mei 2018 Beijum
14 mei 2018 Beijum
14 mei 2018 14:3714 mei 2018 Beijum
14 mei 2018 Kardinge
14 mei 2018 14:2514 mei 2018 Kardinge

beijumnieuws2