Get Adobe Flash player

Harm's Column

Niet wetend hoe het u vergaat, maar de bijna rustgevende berichten op alle Beijumersites voldoen blijkbaar aan een grote behoefte en interesse. Gewoon lekker ontspannen lezen over de dagelijkse gebeurtenissen uit de wijk. Getuige de nieuwe burgerinitiatieven met twee nieuwe sites in de wijk, die blijkbaar meer tegemoet komt aan een bredere doelgroep.

Schijn bedriegt achter ogenschijnlijk grotendeels rustgevende berichtgevingen. Want achter de gesloten deuren speelt zich een schimmenspel af tussen de zo geheten “elite” clubjes zoals de wijkorganisatie die beweren op te komen voor alle bewoners uit de wijk Beijum en de nieuwe burgerinitiatieven die op een modernere en actuelere manier meer openheid nastreven. 

De wat kritische lezers kijken iets verder en worstelen met een klein denkende elite clubje. Althans zo voelen zij zich omdat zij voor de belangen van alle wijkbewoners opkomen. Alle wijkbewoners?, vraag ik mij af. Twee actuele zaken ter verduidelijking: de vijftig verdwenen website posters. Waarom dan niet even naar de juiste geadresseerde door sturen denk ik dan. En de reeds verloren rechtszaak tegen de gemeente over meer studentenhuisvesting in de wijk en dan toch verder debatteren. Terwijl er een goede regeling is dat er 15% op het aantal wijkbewoners student mag zijn. Generaliseren of stigmatiseren is blijkbaar gemakkelijker dan genuanceerd denken en iedereen de ruimte geven. 

Door toeval kwam ik erachter dat er al jaren studenten naast mij hebben gewoond en nog steeds nieuwe komen te wonen. En wat dacht u, nooit overlast! Of zijn huurders minder snel in de stress als het gaat om studenten of mede Nederlanders die naast hen komen wonen dan naast een klein groepje huiseigenaren? Zij zien blijkbaar alleen de negatieve kanten ervan.   

Praten en afspraken maken helpen ook vaak. Maar blijkbaar is men al zo blind geworden om het gelijk aan hun kant te krijgen, dat een simpele oplossing als met elkaar om de tafel gaan zitten, niet meer bij hen opkomt. Stigmatiseren is blijkbaar toch een simpele oplossing.

 

 

De signalen waren er al eerder dat de eigenaresse van de dierenpraktijk Doornbosheerd in Beijum haar praktijk gaat overdragen aan een nieuwe generatie diergeneeskundigen voor kleine huisdieren als katten, honden en andere kleine huisdiersoorten.

Bijna iedereen kende haar als Joke, niet als Mevr. Tinholt. Nee gewoon Joke de dierenarts. De liefde voor dieren, maar ook de mens achter het dier werd nooit vergeten. Waar je haar ook tegenkwam, even een praatje. Trots als een pauw vertelde zij dat ze Oma was geworden. Of hoe gaat het met de dieren thuis? Het zo bekende gezicht van de praktijk gaat dus niet helemaal in de vergetelheid, want Joke blijft nog een dag per week werken.

Namens alle honden, katten, cavia's, konijnen, hamsters, parkieten, papegaaien, fretten, wensen wij onze dokter al het goede toe. Aan de nieuwe dokter wensen wij een fijne toekomst, alleen hopen wij niet vaak op visite te moeten komen.

Dag Doc. 

Max, de kater en vele andere collega's

 

Een gesprekje hier, een babbel daar. Of een vriendelijke groet middels een glimlach. Een gemakkelijk recept om de wereld iets beter en socialer en  toegankelijker te maken, het is een recept met veel ingrediënten dat eenieder naar eigen behoeften invult. Of aanvult al gelang de behoefte aan toenadering of contact met een ander.

 

Het gebeurt bijna dagelijks dat er spontaan een gesprek plaats vindt. Voordat je het weet heb je het over de huidige mentaliteit. Dat niemand meer tijd heeft voor elkaar. Dat er moeilijk naar elkaar wordt geluisterd. Laat staan meeleeft. Vreemd toch dat wij de hele wereld onder een knop hebben. En dat er nog steeds mensen zijn die vanuit hun maatschappelijke wijkgerichte inspraakorgaan een verdeel- en heerscultuur nastreven. Een cultuur met weinig interesse voor de heerden en bewoners.

Daar in de heerden waar de realiteit van het dagelijkse leven zich afspeelt vindt men nog het spontane noaberschap. Een woord dat niets anders betekent dan na- buurschap waarin ieder zijn of haar mening heeft.

 

Het lezen van "Beijumnieuws" is altijd weer een verrassing: wat staat er vandaag weer op? De sites in de wijk doen het goed en zijn fijn om te lezen. Ze dragen bij aan het meer herkenbare dagelijks gebeuren in de straat en in de buurt.

 

Fronsende wenkbrauwen en denkende rimpels tijdens de regelmatige surfwandeling op alle sites van onze wijk, sites waarop je verschillende reacties tegen komt. Al dan niet gekleurd. Niet wetende waartoe dat alles moet leiden. En waarom? Alsof het een schaakbord is met een mentaliteitsloze uitstraling naar de wijk toe. Is het dan niet verwonderlijk dat bijna niemand meer begrijpt waar hier het kernprobleem ligt?

 

Dan weer eens een teleurstelling, als reactie weer eens die haatdragende onder de gordel schietende opmerkingen. Beijum op haar smalst denk ik dan maar.

Of zijn het die mensen die onmachtig zijn, om hun grieven of wat dan ook, goed te verwoorden?

Anoniem is misschien wel een machtig woord, maar bij mij komt het gevoel over. Wel reageren maar niet zeggen wie ik ben. Kritiek verwoorden is moeilijk, maar sta voor wat je wilt stellen en beweren.

De opmerking dat de beheerder van een site Calimero zou zijn gaat toch weer eens te ver. Nog nooit heb ik een eendje op klompen zien lopen! Dus weer eens de plank mis geslagen.

 

Gelukkig weet ik mij gesteund, dat het leven, wonen en werken in de straat, er veel beter aan toe gaat, gewoon door jezelf te blijven. Vooral open en eerlijk.

 

Naar buiten kijkend zag ik een bult tuinafval liggen. Een foutje bij de eindverantwoordelijke in de organisatie? Wel een slordig aanzien wat je op meerdere plekken in de wijk ziet waar medewerkers van DSW de gemeentetuinen hadden of hebben geschoffeld.

Twee tot drie weken later ligt het tuinafval er nog, terwijl er geen werkzaamheden meer worden verricht. Of dat het er ligt om te slinken, zodat er meer tuinafval op vrachtwagens kan worden geladen? Efficiënt en economisch werken wordt het tegenwoordig ook wel genoemd. Ik ben best wel gevoelig voor dat argument. Maar wat als het tuinafval twee tot drie weken later er nog ligt? Je kunt bellen naar beheer en het melden.

Moraal van dit verhaaltje zit niet zo zeer in de tuinafval zelf, maar wel in de regelgeving: bewoners die hun tuinafval langer dan twee tot drie weken laten liggen worden al snel benaderd en gemaand het zo spoedig mogelijk voor zonsondergang van de openbare weg te verwijderen. Of om het op te ruimen. Bewoners kunnen eigenlijk het tuinafval nog geen dag laten liggen, boete is dan meestal het gevolg. Of mogen de bewoners ook de gemeente beboeten? Dat lijkt mij op zijn plaats, want regelgeving is er voor iedereen.

 

 

Het gebeurt bijna dagelijks dat de verbazing groter is dan de feitelijke informatie over de beeldvorming van Beijum. De beeldvorming van een multiculturele wijk moet nooit alleen bepaald worden door een zienswijze in jaarverslagen van een wijkorganisatie. Maar moet geschieden vanuit alle Heerden waar bewoners leven en werken en ongeacht of het kopers of huurders betreft.                    

Ik kreeg notulen onder mijn neus geschoven. Lezen natuurlijk, want ik ben zowel nieuwsgierig als kritisch belangstellend naar hoe de beeldvorming en toekomstvisie van Beijum ervoor staat.

Dus kritisch lezen. Mijn leestempo stokte bij het lezen van het volgende citaat "Communicatieplan is verschoven naar 2011". Met als bijzin: "omdat de bestuurskosten hoger waren". 

Praten met wijkbewoners en interesse tonen doe ik bijna dagelijks. Geen probleem, zou ik zeggen. Bij het verder lezen van de notulen werd mijn verbazing alleen maar groter. Laat ik tot nu toe tegen mijn kritische kijk op Beijum in, altijd gedacht hebben dat alle bewoners door een wijkorganisatie worden vertegenwoordigd. Blijkbaar niet, want zij zetten een beeld neer dat er in Beijum maar 4 Heerdcomités bestaan

Blijkbaar is het wel wat veel gevraagd om voor deze 4 Heerdcomités een goed gedegen communicatieplan te maken. Laat staan voor heel Beijum.

Gelukkig communiceren de andere Heerdcomités dus beter en hebben zij geen communicatieplan nodig. Zij weten elkaar wel te vinden. Via internet of op hun sites. Communiceren doe je door met elkaar gegevens en nieuws uit te wisselen, steeds meer mensen lezen dagelijks wat het wel en wee is in onze wijk. Daar hebben we gelukkig geen bestuurskosten voor nodig.

 

 

 

Klapdoos

 

Vrouwlief gaat boodschappen doen. Informeer dan gelijk even of de  "klapdoos" klaar is? 

In de winkel. Goede morgen, kom even informeren of de klapdoos al klaar Is? Kapdoos! In de stilte dacht de verkoper na en vroeg "bedoelt u een computer of een laptop"?. "Nee, een klapdoos" . Wacht maar ik informeer even in de werkplaats. Terwijl hij de balie verlaat richting de werkplaats, hoorde ik hem nog steeds verbaasd morrend zeggen "klapdoos"? Nooit van gehoord.

Het duurde niet lang dat de verkoper terug keerde met de mededeling "de laptop is klaar, er markeerde niets aan". "Geweldig, hij wordt later opgehaald. Bedankt en een fijne dag nog". 

Ze gaat nog even naar de supermarkt, we moeten toch eten vandaag! En ja hoor, een bejaard vriendje staat haar al op te wachten bij de ingang van de supermarkt. "Wat eet U vandaag"? Het is ook zo moeilijk om wat te bedenken. "Wij eten bloemkool met een gehaktbal". "Een goed idee, koop ik ook" besloot hij. "Eet smakelijk" roept hij haar nog na, als zij de supermarkt verlaat.

Nog even over de markt, langs de kaas en de bloemenkraam.

Met een brede glimlach komt ze weer thuis. Wat heerlijk dat we WC West hebben. Jammer, geen Oost, maar wel West Best.

 

In Den Haag is men nog steeds aan het worstelen om een coalitie tot stand te brengen na een moeilijke verkiezingsuitslag. Het is blijkbaar moeilijker om elkaars positieve kritische opbouwende standpunten te respecteren. Dit alles doet mij denken aan Beijum. Waar het ook moeilijk is om elkaar in kritische opstellingen  te waarderen en te respecteren.

Dat het ook anders kan bleek na een uitnodiging van de gemeente Doesbug om op 29 april 2010 aanwezig te zijn, omdat het Hare Majesteit heeft behaagd, een vriend te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Om zijn 40 jaar trouwe dienst in verschillende verenigingen, maar ook om zijn actieve deelname in het sociale en maatschappelijke gebeuren in stad, buurt en wijk.

Tijdens een druk bezochte receptie werd ik aangesproken met de vraag; "komen jullie helemaal uit Groningen, om hier in Doesburg een receptie bij te wonen"?

Gaandeweg dat gesprek bleek de vragensteller Harry Pals te zijn, die jarenlang dominee is geweest van 'De Samen op Weg kerk' in Beijum. Een kritische dominee.

Leuk om een oud Beijumer in het Gelderse te ontmoeten, om even weer 'het wel en wee'op te halen.

juridische

Weerfoto's Beijum

16 januari 2018 Zuidwolde
16 jan 2018 15:2216 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Zuidwolde
11 jan 2018 18:0611 januari 2018 Zuidwolde
11 januari 2018 Kardinge
11 jan 2018 14:1111 januari 2018 Kardinge
10 januari 2018 Vogelplas
10 jan 2018 15:4610 januari 2018 Vogelplas

beijumnieuws2