Get Adobe Flash player

Commentaar

De Riepe is een straatmagazine voor Noord-Nederland. In totaal zijn er zo'n 5 verschillende kranten: Straatnieuws in Rotterdam, Utrecht en Den Haag, Straatjournaal in Haarlem en Z! in Amsterdam. De verkoop van dit blad geeft daklozen de kans om een bescheiden inkomen te verwerven. Dat geeft ze ook een kleine dosis zelfrespect. Op deze wijze krijgt de lezer ook zicht op de problemen waar daklozen dagelijks mee te kampen hebben. Er zijn regels aan de verkoop verbonden, ze mogen tijdens de verkoop geen drugs of alcohol gebruiken. Het is een idealistisch blad omdat de verkopers een soort van kleine ondernemers zijn en op een geringe wijze zo in hun inkomen kunnen voorzien. Deze verkoopster bevond zich in de ingang van wc-west aan de kant van de slager.

bw IMG 0556Door de verkoop van De Riepe kunnen daklozen op een bescheiden wijze in hun inkomen voorzien

 

Onlangs las ik in De Volkskrant een opmerkelijk artikel met als titel: In verzet tegen de (nazi) wet die ‘reclame’ voor abortus verbiedt. Het artikel gaat over de Duitse huisarts en gynaecoloog Hänel, die op haar website vermeldt dat ze onder andere abortussen verricht. In Duitsland is abortus anno 2018 nog steeds illegaal. Daarom kreeg deze huisarts een boete van 6000 euro. Het achterliggende motief voor deze boetes is dat door minder reclame voor abortus het aantal abortussen zou afnemen.

Verschillende perspectieven

Naar mijn idee is de teneur van het artikel te eenzijdig. Waar blijft de stem van het leven dat in de baarmoeder is gewekt? Hänel noemt Nederland als haar grote voorbeeld. Vroeger en nu nog steeds gaan veel vrouwen die een abortus willen laten plegen naar Nederland. Huisarts Hänel heeft veel geleerd in reguliere klinieken in Groningen, Heemstede en Rozendaal, terwijl in haar eigen land niets te leren viel. Dat de wetgeving in Duitsland zo streng is, heeft er wellicht mee te maken dat tijdens de Holocaust in Duitse concentratiekampen op een afschuwelijke manier werd geëxperimenteerd met het menselijk leven.

Als theoloog, afstudeerrichting pastorale variant, heb ik een andere kijk op dood en leven. Ongeboren leven beschouw ik niet als een stomme levenloze vrucht, maar als het begin van een leven met een eigen identiteit en uniek DNA. Het gaat er niet alleen om dat vrouwen ‘baas zijn in eigen buik’, de verantwoordelijkheid begint met seksuele voorlichting op school en met gesprekken in het gezin over anticonceptie, over het ontstaan van het leven en over ethiek.

Persoonlijk vind ik dat er te vaak weinig aandacht besteed aan de psychische gevolgen van het weghalen van een beroemde ballerina in wording, een tweede Einstein of gewoon een lief klein kindje dat graag geadopteerd wil worden door mensen die helaas zelf geen kinderen kunnen krijgen.

Niet voor niets is er in het programma Spoorloos zo’n grote behoefte aan herkenning en erkenning. Dit programma gaat over kinderen die op latere leeftijd op zoek gaan naar eventuele familieleden. De diepe pijn en het isolement beginnen al vroeg, als kinderen moeten worden afgestaan. Later wordt dan alles geprobeerd om de wortels van die diepe verlatenheid op te zoeken. Toch hebben deze levens evenveel zin en reden als die van kinderen die wel door hun eigen ouders worden opgevoed.

Geschiedenis van abortus in Nederland

De redenen voor het weghalen van de vrucht kunnen heel subjectief zijn. Bij de één kan het angst zijn of wanhoop en onwetendheid, bij een ander komt het niet goed uit vanwege ‘verkeerde’ planning. In Nederland werd abortus in 1911 verboden. Artsen die toch vrouwen hielpen, riskeerden een gevangenisstraf van ten hoogste drie jaar of een geldboete van 6000 gulden. Toch werd er illegaal geaborteerd door artsen of illegale aborteurs. Vrouwen probeerden de vrucht te beschadigen met behulp van scherpe voorwerpen, zoals breinaalden, of door zichzelf van de trap te gooien. Of ze slikten kinine, dat de bevalling op gang kan brengen, of spoten zichzelf met zeepsop in. Soms resulteerde dit in een geperforeerde baarmoeder; de vrouw kon hierdoor onvruchtbaar worden, buikwandinfecties krijgen of zelfs dood gaan.

In 1984 werd abortus in Nederland gelegaliseerd. Nu zijn artsen bevoegd de vrouwen te ‘helpen’ als er sprake is van een noodsituatie, een dringende medische reden. Tot en met de 23ste week van de zwangerschap is abortus in Nederland toegestaan.

Een jaar na de legalisatie van abortus richtte toenmalig EO-directeur Bert Dorenbos Schreeuw om leven op. Deze organisatie strijdt tegen de abortuswet en organiseerde herhaaldelijk demonstraties voor de deuren van abortusklinieken. Op de Facebookpagina van Schreeuw om leven staat een filmpje waarin je kunt zien dat een bevruchte eicel een mensje in wording is.
Philippine Koopman

w23 3De verhoudingen aan het eind van week 23 zijn bijna hetzelfde als die van een pasgeboren baby. De nageltjes van het kindje zijn helemaal gevormd.

In het begin van de 16de eeuw roeiden de Spanjaarden alle Mexicaanse culturen uit en verdween deze voorloper van de Chihuahua uit beeld. Na bijna 400 jaar herontdekt men het hondje weer in de provincie Chihuahua en dankt het hieraan zijn naam. Aan het eind van de negentiende eeuw werd de eerste Chihuahua naar Amerika en Engeland geëxporteerd. De eigenaresse van deze hondjes, Amanda, besloot om haar hondjes genaamd Kyle en Fibi, met het oog op de wisselende herfstbuien, een jasje aan te doen.
bw IMG 7661

bw IMG 7665Fibi en Kyle met resp een roze en een zwart jasje aan

 

Ulfret Molenhuis is in 2012 gevraagd om de voedselbank in Groningen te hervormen. Daarvoor was hij voorzitter van GVAV en zette zich in voor kansarme kinderen. Hij heeft vooral affiniteit met arme kinderen en hij zet zich in om deze kinderen te helpen. Deze instelling heeft hij van huis uit meegekregen, dat je niet alleen op de wereld bent maar je talenten moet benutten. In het pand aan de ulgersmaweg zitten ze nog niet zo lang. Voor die tijd waren ze gevestigd aan de oosterhamrikkade. Dit pand bleek echter te warm en niet groot genoeg te zijn.

Het proces van voedsel binnen halen begint ’s morgens om 7 uur, dan gaan 3 vrachtauto’s op weg naar 141 winkels en bakkerijen in de omgeving om voedsel op te halen dat net niet op datum is en vlees wordt 2 maanden ingevroren. Om 9 uur worden de vrachtwagens leeggehaald en tussen 10 en half 11 worden de voedselpakketten uitgedeeld. Zo wordt voorkomen dat tonnen aan voedsel wordt weggegooid en voor mensen die voedsel nodig hebben is het een uitje om langs te komen om hun voedselpakket op te halen, ze zijn vaak zo geïsoleerd dat ze de deur niet uitkomen.

Er zijn op de moment minder vrijwilligers maar omdat men elkaar daardoor beter kent wordt efficiënter gewerkt en kunnen er meer klanten worden gewerkt. Alhoewel Nederland één van de rijkste landen is de armoede afgelopen jaar verdubbeld. Bijna elke stad heeft een voedselbank en dat heeft vooral te maken met de individualisering en de handel in armoede in Nederland. Een schuld van een ton bestaat voor 60.000 uit schuldenlast. Er wordt dus verdiend aan armoede.

Niet alleen de voedselbank heeft de beschikking over voedsel, er bestaat ook een vakantiebank waar mensen eenmalig een schoonheidsbehandeling, fysiotherapie en één dag administratiehulp of hulp in de huishouding kunnen krijgen. Ook kinderen kunnen naar een dierenpark of een pretpark. Op de vraag of dit niet een manier van valse concurrentie is was het commentaar van Ulfret dat gezinnen met een paar tientjes in de week niet in de winkel kunnen komen om daar voldoende boodschappen te kunnen doen voor de hele week.

 

 

Er wordt wel eens gezegd dat er voor ieder onderzoeksbureau wel een probleem te vinden is waarmee ze weer een poosje hun bestaansrecht kunnen bewijzen.

Het woord overlast doet het altijd goed maar ditmaal lijkt het echt uit de lucht komen vallen.

Het gaat hier om een rapport van bureau Intraval, met graagte besproken door het Dagblad van het Noorden op 13 mei jl., die de werkwijze doorlicht van 2 straatcoaches die in 2015 zijn aangesteld toen Beijum door 5 tot 7 vervelende jongerengroepen werd ‘geterroriseerd’. De normale hulpverlening, politie en straathoekwerkers konden het niet bolwerken volgens het rapport en dus moesten er onmiddellijk straatcoaches worden aangesteld.

De gegevens waarop het rapport zich baseert zijn 9 interviews met 12 personen: met de stadsdeel coördinator, de wijkagent, de contactpersoon Antillianen bij de politie, met De Huismeesters, met twee WIJ Beijumwerkers, met de projectleider Atensheerd, met iemand van het Gomarus college, met iemand van het Veiligheidshuis, en met de leerplichtambtenaar werden gesprekken gevoerd.

Wat helaas mist is een beschrijving van de overlast: waaruit bestond die, in welke mate en door wie werd die ervaren? Verder ontbreekt een beschrijving van de 5 tot 7 groepen (wel een vreemde aanduiding want niet nauwkeurig). Hoe waren deze groepen samengesteld? Was er een leider, zijn er meisjesgroepen en jongensgroepen? Zijn er gemengde groepen? Waren deze groepen met elkaar in conflict of alleen met de bewoners of met de politie? Wat deden ze eigenlijk, wat vraten ze voor illegaals uit?

Er ist ook geen beschrijving hoe de straatcoaches een en ander aanpakten, maar er waren wel duizenden (!) gesprekken met de overlast gevende jongeren. Wat zegt dat getal nou als je totaal niets over de inhoud rapporteert?

De conclusie van het rapport is dat de straat coaches volgens de geinterviewden goed werk doen en dat de overlast is teruggedrongen. Maar hoeveel en hoe dit wordt ervaren door de gewone wijkbewoners vertelt het rapport niet, want hun is niets gevraagd.

Erger nog, de onderzoekers schrijven zelf op dat de meldingsbereidheid en de aangiftebereidheid van de bewoners gering is. Ze zijn melding moe en nog verschrikkelijker, ze zijn bang voor represailles.

Dat bleek ook tijdens het bezoek van de burgemeester en politie aan De Bron in maart van dit jaar, waar overigens helemaal niet werd gesproken over straatcoaches. De mensen vinden het geen zin hebben om wat dan ook te melden bij de politie. Die komt niet of veel te laat. Bovendien is men beducht voor de gevolgen van het wel melden.

Dit betekent dat raddraaiers vrij spel hebben.

Dat is het onderliggende probleem dat moet worden aangepakt. Straatcoaches tot je dienst, maar uiteindelijk is durf van de officiële hulpverleners nodig om wandaden echt aan te pakken.

Anna Riemersma

juridische

Weerfoto's Beijum

24 juli 2018 Beijum
24 juli 2018 17:0524 juli 2018 Beijum
23 juli 2018 Beijum
23 juli 2018 16:4423 juli 2018 Beijum
19 juli 2018 Beijum
19 juli 2018 16:4919 juli 2018 Beijum
26 mei 2018 Beijum
26 mei 2018 20:0326 mei 2018 Beijum

beijumnieuws2